Daanke en Akskimo en de Zuipende Zuiplap

Op een dag besloot Daanke eens wat cocktails met Akskimo en Leroon te gaan drinken bij Daanke thuis. Akskimo was al bij Daanke blijven slapen dus Akskimo en Daanke haalden Leroon op van station Beesd. Dit keer hopelijk met succes, want Daanke was al een keer voor lul naar het station gereden op zijn stalen ros om Leroon op te halen. Leroon echter, was het niet gelukt op de trein te halen, terwijl hij maar 5 minuten verwijdert was van station Geldermalsen. Maargoed, Akskimo en Daanke namen beide een fiets en begonnen een retourtje station Beesd. Onderweg bespraken zij hoe ze Leroon eens goed konden volstoppen met alcohol. Na hier eens flink over gediscussieerd te hebben, kwamen zij echter tot de conclusie dat dit niet zo’n geslaagd idee was. Nee, deze avond zouden ze beschaafd houden.

Toen ze aankwamen op station Beesd, kwam de trein van Leroon net het perron oprijden. Dit keer bevond hij zich wel in de trein. Hij wandelde als een echte stoere mocro richting Daanke en Akskimo. Zij dachten op het eerste moment dat Leroon onder invloed was van sushi of iets dergelijks. Dit was echter niet het geval. Daanke gaf Leroon de kutste fiets en ze fietsten gezamelijk naar het huis van Daanke. Onderweg werd vanalles verteld, maar Daanke volgde het niet echt. Daanke genoot van de buitenlucht en keek maar een beetje in het rond.

Het was ondertussen al 9 uur en Daanke had al aardig wat op. In tegenstelling tot Leroon die 3/4e van de door Daanke genuttigde hoeveelheid op had. Akskimo had zich deze avond voorgenomen niet al te veel te drinken, dus die dronk een mojito en wat martini. Daanke produceerde allerlei hoog-alcoholische cocktails en gaf deze aan Leroon. Zelf nam hij tussendoor wat shots wodka en tequila. Niet slecht dacht Daanke. Leroon begon over de meest rare onderwerpen te praten en Daanke besloot dat het slimmer was om zich gewoon te concentreren op het maken van lekkere drankjes in plaats van naar het gekakel van Leroon te luisteren.

Minuten gingen voorbij en Leroon moest even naar de WC. Niks mis mee, toch? Wel in Leroons geval. Hij stond op uit zijn lederen stoel en liet zich maar even vallen tegen de boekenkast van Daanke. Daar lag hij met een verontwaardigd gezicht voor zich uit te staren. Daanke en Akskimo lachtten zich dood en hielpen hem overeind. Leroon liep al wankelend naar de WC en raakte in dat kleine stukje lopen 2 stoelen, een glas en de deurpost. Akskimo en Daanke hoorden daarna geklaag van Leroon. Hij kon de deurklink niet vinden. Logisch, dachten Akskimo en Daanke. Want die zit aan de andere kant, Leroon. Leroon deed zijn best om goed te richten. Of dit gelukt is zou niemand kunnen weten, want niemand heeft gekeken. Daanke besloot maar om even een luchtje te gaan scheppen. Ookal was Daanke licht aangeschoten, hij hielp, met een beetje hulp van Akskimo, Leroon naar beneden te begeleiden.

Toen ze allen buiten waren, besloot Leroon maar eens te gaan wildplassen. Zonder succes, want na 2 minuten maakte Daanke Leroon duidelijk dat er toch echt niet veel meer uit gaat komen. Hij was immers binnen al geweest. Leroon had erg veel moeite om rechtop te blijven staan, laat staan lopen. Hij viel dan ook een paar keer om voordat ze het bankje bereikten. Daanke nuttigde onderweg nog wat shots tequila met citroen en besloot op het bankje te gaan zitten. Toen ze met z’n 3en op het bankje zatten, keken ze naar het huis van Bertje. Leroon reageerde echter niet meer volledig. Toen Akskimo besloot maar weer terug te gaan stond Leroon op. Naja, dat dachten ze. Leroon zakte in elkaar op de grond. Fijn, dacht Daanke. Dat wordt tillen. Akskimo vond het allemaal maar een beetje eng. Zo’n bewegingsloze Leroon op de grond. Daanke vond het eigenlijk wel grappig. Hij had al eerder zoiets meegemaakt en maakte zich alleen zorgen om het weer. Daanke legde Akskimo uit wat er aan de hand was en tilde Leroon op. Leroon woog naar zeggen van Daanke wel een paar honderd kilo. Leroon spande geen spier in zijn lichaam. Dat maakte het voor Daanke alleen maar moeilijker om hem te tillen.

Aangezien Daanke ook redelijk aangeschoten was, besloot hij Leroon maar even te deponeren op een parkeerplaats. Leroon ging toch nergens heen en Daanke had alle tijd van de wereld. Samen met Akskimo keek Daanke naar de iets onhandig liggende Leroon die met moeite lekker probeerde te liggen. Lachend, maar toch lichtelijk ge-ergerd pakte Daanke en Akskimo Leroon op van de straat en tilden hem nog een metertje of 100. Daar vond Daanke het wel weer genoeg en dumpte Leroon op de grond. Daanke stelde een paar simpele Ja/Nee vragen aan Leroon, waarop hij ook daadwerkelijk antwoord op kreeg. Leroon? Leef je nog? Vroeg Daanke. Jaaaaaaaaaaaaaaaaa, kreunde Leroon. Heb je te veel gedronken Leroon? Jaaaaaaaaaaaaa, was wederom zijn antwoord. Erg veel zinnigs kwam er niet uit. Alleen een hele hoop kots, waardoor de straat, Daankes hand en Leroon’s shirt onder zaten. Klootzak, dacht Daanke en besloot hem nu tot de voordeur te dragen. 3,2,1 en hop, daar gingen ze weer. Als iemand ze had gezien, hadden ze waarschijnlijk gedacht dat ze een lijk aan het verslepen waren.

Toen ze eindelijk bij de voordeur waren, hield Daanke Leroon vast en opende Akskimo alle deuren, zodat Leroon snel in bed gegooit kon worden. Daar gingen ze, vol moed de trap op. Als ze hem nu zouden laten vallen was hij dood. Dat was dan nog niet zo erg, maar het feit dat Daankes ouders dat dan zouden horen en weten was wat minder. De trap leek wel een berg, iets als de Mount Everest. Maargoed, ze haalden het en gooiden Leroon in bed. Het enige wat Leroon deed was zijn dekens pakken, zich omdraaien en hij sliep. Daanke en Akskimo besloten hun tanden maar te poetsen en gingen ook maar naar bed.

In bed praatten zij nog wat over wat er gebeurt was. Leroon’s stoere mocro street image, zoals hij het zelf noemt, was nu letterlijk een street image, maargoed. Leroon begon ineens te schreeuwen dat hij geen taxi wilde en dat soort crap. Even later werden er ook nog dingen gezegd als; “geborikotoppopd neiadeee daeniooo” en “mumamgv ussmmm gooo”. Erg veel wijzer werden Akskimo en Daanke er niet van en besloten maar te gaan slapen…

Leroon had het ongelukje overleefd, hij voelde zich kiplekker en had heerlijk geslapen. Daanke en Akskimo waren vreselijk moe en hadden spierpijn.

Dat doen ze dus even niet meer…

Daanke en Weske in Idyllisch Iemandsland

Het begon allemaal op een zondagmiddag. Weske was net blijven slapen bij zijn vriendin in Deesb, wat vlakbij het huis van Daanke was. Hij wilde niet bij zijn vriendin gaan eten maar ook niet thuis, dus ging hij maar bij Daanke langs. Ronald was er ook. Na een paar uurtjes Diablo II spelen bedachten ze dat ze wel weer eens trek hadden in sushi. Daanke niet, want hij moest de volgende dag nog naar school. Toch liep ie mee. Er volgde een lange tocht richting de speeltuin van Iemandsland. De weersomstandigheden waren bar, en het duurde vrij lang. Toen ze uiteindelijk uitkwamen in de speeltuin, werd gelijk de eerste sushi genuttigd. En de tweede. Toen werd het ineens vrij donker.

Toen Weske nog even een lucky opstak, kwam er geluid uit een dichtbij gelegen huis. Het was een vrouwenstem, nee, een meisjesstem. Meisjes! Daanke, Weske en Ronald gingen kijken wat er aan de hand was. Het waren een jongen en een meisje in een roze slaapkamer. Ze lagen in het bed van het meisje. Ze keken film ofzo. Misschien gingen ze wel de liefde bedrijven, het zou kunnen…. Daanke klom op een klimrek om wat te kunnen zien. Hij kon recht in de slaapkamer kijken! Hij fluisterde dat ze moesten komen. Stonie als een garnaal probeerden Ronald en Weske te klimmen. Het lukte eerst niet, maar uiteindelijk zaten ze alledrie bovenop het klimrek te staren naar de verlichte slaapkamer. Ze baalden dat ze geen verrekijker hadden.

Na een tijdje wisselen van plaats, en heen en weer lopen naar andere opstakels, die bedoelt om op te klimmen om de situatie nog ns beter te bekijken, keek Weske op zijn mobiel. Het maakte geluid! Weske nam op en het was zijn moeder. Het was inmiddels al best laat geworden, en hij moest naar huis. Maar fak dat weetje, het was gewoon fuckin grappig…! Hij moest blijven. Daan moest de volgende dag zelfs nog naar school, maar ook hij wilde blijven. Hij voorspelde dat hij langer dan anderhalf uur zou gaan wachten tot ze uiteindelijk de gordijnen zouden sluiten en er nog niks was gebeurd. Maar dat ie zeker wel zou blijven voor het geval dat.

Uiteindelijk werd het toch echt te laat, en al was het zondagnacht om 1 uur ‘s nachts waren ze nog tv aan het kijken. Daar baalden we een beetje van. Maar goed, we vermaakten ons zeker wel. Weske kwam met het idee om in de boom te klimmen en dat deed hij. Hij klom op de schouders van Ronald en klom de boom in. Het zicht was perfect, maar na 5 minuten kwam er iemand via de tuindeur naar buiten. Iedereen schrok zich de pleuris en rende snel en sneaky weg. Lichtelijk geschrokken kwamen we op een goed idee:

Hoe stom het ook klinkt. Daanke, Weske en Ronald vonden het wel een leuk idee om dit vaker te doen. Vaker en beter. Niet zo amateuristisch als ze nu deden. Nee, de volgende keer gaan ze compleet in het zwart. Zonder veel spullen in hun broekzakken en in stealth outfit zouden ze gewapend met alleen een camera en wat Splinter Cell tools (Automatische geweren enzo) wat mensen gaan bekijken. Oh, wat zouden ze het leuk vinden om 3 uur lang met een wazige kop naar 2 mensen te kijken die simpelweg de hele avond en nacht naar de tv liggen te staren. Maar hè? Iemand moet het doen…

 

Door Daanke en Weske

Daanke en Jordaniani en de Vliegende Viltjes

Op een dag vroeg Daanke aan Jordaniani of hij een keer mee wilde naar Schiedam. Jordaniani dacht: w00t?! sCHiEdAm?! Liefke ^^, drank, meisjes…. Hij ging mee…

De dag was aangebroken, ze zouden naar Schiedam gaan. Jordaniani en Daanke haastte zich naar het station, maar eenmaal aangekomen bleek de automaat kapot te zijn… Graf! dacht Daanke… Jordaniani dacht ongeveer hetzelfde… Ah, boeiend, gewoon die trein in … De conductrice even duidelijk uitgelegd waarom ze geen kaartje hadden. Ze snapte het en wilde ons een kaartje tot Dordrecht aansmeren, maar Jordaniani en Daanke waren natuurlijk niet zo mongool om daar mee akkoord te gaan. Ze stelden voor om ergens even snel kaartjes te kopen. Dit vond ze goed en liep verder… Ze besloten dat Jordaniani fokking snel naar de automaat zou moeten rennen en kaartjes moest kopen, als hij dat niet zou redden zou Daanke ook de trein uit springen. Gelukkig was dit niet het geval en Jordaniani sprong de trein in en voordat er iemand op de wereld met zn ogen kon knipperen reed de trein al weer verder. We bekeken de kaartjes aandachtig. Ze waren echt, dat was zeker…

Jordaniani en Daanke besloten op een bankje te gaan zitten, dat was wel zo comfortabel… Naast hun zat een meisje, eerder een trol als je het mij vraagt. Ze keek niet, maar Daanke ergerde zich dood en moest bijna van dr kotsen… Net alsof dan… Toen vonden ze het wel noodzakelijk om elkaar te slaan met lege aquarius flesjes.  ^^

Toen ze op station Rotterdam Centraal aankwamen moesten ze zich haasten, naar perron 1, as usual… Overal liepen Aliens, Goblins, Orcs en mannetjes met koffers… Ze stapten snel de Sprinter in en weer waren ze op tijd Er kwam een Conductrice aanlopen, ze wilde onze kaartjes zien… Ze mompelde wat, maar niemand wist wat, niemand verstond haar… Nadat ze het 3 keer had herhaald, verstond Daanke; Kortingskaart? Daanke zei dat Jordaniani die had en ze liep verder…

Toen ze eenmaal de heerlijk vervuilde lucht van Schiedam inademde, voelde ze zich goed, heel goed… Ze liepen naar de oma van Daanke en Daanke legde wat uit over Schiedam en de mensen die er in te vinden zijn… Het was fijn om er weer te zijn, alles was nog hetzelfde, behalve dan alles dat nieuw was… Natuurlijk vonden ze het huis van de oma van Daanke, het duurde dan wel 30 minuten, maar ze waren er. De oma van Daanke vond het leuk dat ze er waren en lulde vanalles dat Jordaniani en Daanke nou niet echt boeiend vonden, ze wilden gewoon zuipen…

En dat gingen ze doen! Ze hijackten een fiets van opoe en reden er mee weg. Daanke liet Jordaniani even heel Schiedam zien… Eigenlijk maar een tiende maargoed, ze gingen naar het huis van Liefke. Niet dat ze goed wisten waar dat was, maar ze waren in ieder geval in de buurt… Aangezien het in die straat niet echt boeiend was besloten ze weer verder te rijden en wat wodka te drinken… 5 minuten nadat de eerste slok naar binnen was, was het al goed te merken dat de wonderwodka zijn werk weer goed deed. Ze gingen langs het huis van Adriaan, nog een mattie van Daanke. Hij was er niet, maar we hebben wel mooi zn belgeval gemold… ^^

Ze waren in Schiedam en gingen naar Droogbier toe, ondertussen belden ze even naar Adriaan die ver weg bleek te zijn. Voor Droogbiers huis vonden ze het toch slimmer om hem te bellen. Hij zat bij zn vriendin, aan de andere kant van Schiedam, waar ze vandaag kwamen… Ze reden terug en stonden te wachten voor het huis van zn vriendin… Hoewel, dat dachten ze… Droogbier belde en ze spraken af om naar de plek te gaan waar de trams stil stonden… Iedereen wist waar het om ging… Jordaniani vroeg nog of scooters 2 voorlichten hadden… Duh!

Daanke zag Droogbier aanrijden op zn scootoe, bla bla en Daanke stapte achterop en ze reden naar Brain, Psycho en Demoon… Ze waren er niet, maar toch wel… Daanke sloeg Brain, nadat Brain Daanke sloeg… Daanke schreeuwde vanalles en toen waren ze ineens bij het café… Fiets neergezet enzo en naar binnen… Binnen stond Jordaniani 90% van de tijd tegen de muur… Iedereen vroeg of er iemand wat in zn drinken had gedaan… de andere 10% dronk hij water, hij was helemaal weg… Daanke had wel lol en bestelde een wodka en 6 bier… Toen Daanke een waarschuwing kreeg omdat hij aan het gooien was met bierviltjes, besloten ze zo langzamerhand maar naar huis te gaan.

Ze pakten de helm van Droogbier die aan het slot van de fiets vast zat en legte de helm achter de scootoe van Droogbier… Ze fietsen rechtdoor en toen naar rechts. Het flesje met het restje wodka van Daanke viel op de grond en 5 seconden later riep Daanke tegen Jordaniani dat hij moest stoppen, omdat zn flesje was gevallen… Jordaniani stopte en Daanke keek achterom. Er reed een auto met volle vaart over het flesje van Daanke heen. Daanke was verdrietig en zei dat zn flesje dood was. Hij likte de laatste druppels van het flesje af en stapte weer achterop de fiets. 10 seconden later zagen ze bomen… Ze sprongen van de fiets en gingen pissen, midden in Vlaardingen… Jordaniani tegen een boom en Daanke er langs… Ze reden verder en verder en verder… Jordaniani ging naar links als Daanke zei dat hij naar rechts moest en andersom… Zo kwamen ze uiteindelijk ergens uit waar ze niet van wisten waar ze nou waren. Ze vroegen een man of ze wat mochten vragen. Dat mocht. Ze vroegen waar ze naar toe moesten als ze naar Schiedam wilden. Die kant was het antwoord en die kant gingen ze op…

De brug was teveel gevraagt en zo kwam het dat ze beide gingen lopen… Ze liepen en liepen en liepen en er lag veel modder, terwijl je ook over de weg kon lopen/fietsen. Toen ze eindelijk weer konden fietsen had Daanke water in zn schoen, maar stapte weer achterop bij Jordaniani. Ze fietsen achter wat Chappies aan maar vielen om… Daanke zat nog steeds zoals hij zag en Jordaniani ook… Na een bepaalde tijd kwamen ze erachter dag ze niet meer vooruit kwamen. Ze waren gevallen.

Hoe we verder thuis zijn gekomen weet niemand, de fiets stond in ieder geval weer in de schuur en ze sliepen toen ze het bed aanraakten…

Daanke werd wakker met schaafwonden, een blauwe knokkel, een open vinger en veel moddervlekken op zn broek, Jordaniani alleen met wat modder…

 Daanke

Daanke en Weske en de Rumoerige Rum

Het was een koude vrijdagnacht. Daanke en Weske hadden sinds lange tijd weer ns afgesproken. Weske was nog bij Ronald, dus daar spraken ze als eerst maar af. Daanke had een nieuwe fles rum nodig. Ze reden samen op de fiets naar de slijterij en kochten daar een goede fles rum. Daarna reden ze op Daanke’s Aprillia maar zo rechtstreeks mogelijk naar Weske’s huis in Zwoelmond.

Daar aangekomen vonden ze het maar tijd geworden om de fles rum open te maken en te nuttigen. Toen konden ze geen ijsklontjes vinden, maar na een poos zoeken en de hulp van Weske’s ma ingeschakeld te hebben lukte het toch. Daar zaten ze eventjes aan de eettafel. Weske vond het na een tijdje een goed plan om wat sushi te gaan nuttigen en stelde voor ‘een rondje te gaan lopen’.

Even warm aangekleed gingen ze maar op pad richting de kerk van Zwoelmond, de enige droge en beschutte plek in het hele klotedorp. Weske had wat sushi meegenomen, en Daanke de fles rum. En een glas, gek genoeg. Dat vond ie wel zo stijlvol. De sushi was voorgedraaid dus het smaakte niet zo lekker, ook de tip was een beetje te groot dus Weske baalde wel een beetje.

 Toen de sushi op was, en de fles rum grotendeels geleegd, liepen ze terug naar Weske’s huis. De grap was, ze tripten allebij van iets compleet anders. Daanke was namelijk gestopt met sushi, en zat nu enkel aan de drank. Weske overigens ook, alleen nuttigde hij ook sushi. Ze hadden beiden inmiddels verschrikkelijke honger gekregen, maar Weske had niet heel veel meer in huis. Bovendien liepen ze nog door het dorp. Weske stak maar een sigaretje op. Ze gingen maar een eindje wandelen. Ze kwamen langs het buutrhuis in Zwoelmond. Er brandde licht, dus ze keken even naar binnen. In de zaal zaten allemaal mensen die ze niet kenden. Omdat ze zo verdacht en vrij duidelijk naar binnen zaten te staren, draaiden enkele koppen hun kant uit. Er kwam iemand naar buiten. ‘Jullie mogen wel naar binnen komen hoor,” zei de persoon, die een vrouw bleek te zijn. “Nee hoor, we staan hier gewoon,” zei Daanke. “Komen jullie voor iemand?” “Nee, we dachten, het ziet er wel gezellig uit, we gaan even kijken”. “Oh, maar dit is een schietvereniging, we hebben hier een vergadering..” Daanke en Weske moesten even lachen. “Oh, sorry. Ehm… verkopen jullie kroketten?” vroeg Daanke. Dat was niet het geval. Toen vond Weske het tijd om weer te gaan. Hij had namelijk nog steeds verdoemde honger. Hij stelde voor eerst naar zijn huis te gaan. Dat was goed.

Toevallig wist hij wel een shoarmatentje in Beusichem, het naburige dorp. Daanke wilde met de brommer gaan, en Weske vond het een beetje riskant, maar geen slecht idee. Waarschijnlijk was de tent nog open, en ze hadden beide genoeg geld om iets lekkers te kunnen eten. Dus ze gingen op pad.

Daanke reed een beetje langzaam, maar dat was niet zo erg. Hij moest namelijk een beetje voorzichtig doen. Toen kwamen ze aan bij de shoarmatent. Gelukkig, hij was nog open. Eerst moesten ze even wat geld tellen, en bleek dat ze genoeg geld hadden voor een pizza Funghi. Daar hadden ze best trek in, dus dat bestelden ze maar. Ondertussen stak Weske nog even een sigaretje op. De pizza smaakte goed. Toen gingen ze maar naar huis.

 Thuis vroeg Weske zich af wat er was gebeurd. De paddestoelen die op de pizza zaten leken een beetje op paddo’s, dus ze gingen er een beetje van spacen. Of kwam het door de rum en de sushi? Wie zal het zeggen?

Weske en mensen in Chaotisch Culemborg

Hier, in een soort vervelende na-kater, beschrijft Weske in eigen persoon zijn volledig verklootte weekend vol drugs en bier.

Vrijdag was eerst de wekelijkse repetitie van Wacko Manic. De leadgitarist, Jaco Mono, zou blijven eten. Vervolgens zouden ze naar Culemborg gaan, waar om 22.00uur Peitre aan zou komen op het station. Daarmee zou Weske even naar de Thee-shop gaan en wat sushi nuttigen, misschien nog een biertje in de Tollesteeghe en daarna zou het duo naar Weske’s huis gaan om wat bier te drinken, wat te chillen en vervolgens lekker op een matras neer te ploffen. Dat was het plan althans.

 Goed. De repetitie van Wacko Manic verliep eigenlijk wel aardig, zoals elke week. Zelfs de pa van Jaco Mono kwam even kijken met zijn vriendin, dus gaf het kwartet even een gigje. Het ging niet helemaal foutloos, maar dat deerde niet. Weske had eerder de dag al wat groenten gehaald, ook voor Jaco Mono. Dus, toen de repetitie afgelopen was en Erik en Lennard naar huis gingen, werd de eerste sushi snel genuttigd door Weske en Jaco Mono. Op de markt van Zoelmond City, in een bushokje. Daar kwamen ze een vriendin tegen van Weske tegen. Na even met haar te hebben gepraat kwamen ze erachter dat ze een vriendin van haar ging halen. Toen vertrok ze. Later kwamen ze haar broer tegen, Perry, die op weg was naar zijn bandrepetitie. Hij was al een beetje laat. Weske had hem twee weken eerder nog gezien op Houten Deathfest. Hij hoefde geen sushi. Weske kreeg ineens zin om muziek te gaan maken, en vroeg of hij mee naar Weske’s huis kwam. Dat vond ie wel goed. Ondanks dat ie nu al best behoorlijk te laat kwam voor zijn band. Dat kon hem blijkbaar niet veel schelen.

Eenmaal teruggerend(ja, Jaco Mono en Weske renden), lieten Jaco Mono en Weske wat opgenomen materiaal horen aan Perry. Dat vond ie best wel vet. Toen kreeg Weske ineens een supervet idee en hij klom achter zijn drumstel. Hij bedacht een spacende drumriff en nam het snel op, voor hij het vergat. Dat klonk best vet. Toen waren de frietjes klaar, en Perry vertrok. Toen gingen Jaco Mono en Weske lekker eten. Ze hadden honger.

Na het volvreten werd het tijd om naar Culemborg te gaan. Oh kut, ze moesten alle zooi nog opruimen! Wonder boven wonder is het de mannen gelukt het hele huis in orde te maken binnen 5 minuten, het logeerbed voor Peitre klaarleggen incluis. Toen gingen ze op pad. Jaco Mono had zijn gitaar ook op zijn rug.

Ze waren halverwege Zoelmond City toen ze ineens muziek uit een schuur hoorde komen. Weske wist toevallig dat dat het huis was waar Perry zijn bandrepetitie had. Ze zochten de deur van de schuur en stormden binnen. Daar stond Perry met zijn bandleden te spelen: een drummertje en een gitarist. Jaco Mono en Weske vonden het wel vet klinken en Weske vroeg of ze elkaars groupie konden worden. Een soort groupie-uitwisseling. Wij zouden fan van hen worden als dat andersom ook zo gebeurde. Dat vonden ze wel goed. Toen bekende Weske dat hij een drummer was, en men stelde voor dat hij even achter het drumstel ging zitten. Dus ging hij even een nummertje meejammen. Daarna gingen Jaco Mono en Weske weer weg.(achteraf heb ik van het drummertje gehoord dat ik allerlei vette shit heb zitten spelen en dat ik minstens een half uur achter dat drumstel heb gezeten. We hebben hun halve repetoir doorgespeeld zonder dat ik het doorhad XDXD)

Toen kwamen Jaco Mono en Weske aan op het station in Culemborg. De reis van Peitre was moeiteloos verlopen. Maar goed ook. Op naar de shop. Daar had Weske ook afgesproken met Apu. Die ging ook even groenten halen. En hij draaide even snel een sushi. Die werd buiten snel genuttigd. Samen met nog 2 anderen. Even rekenen, 3/4 sushi de man. Toen ging het viertal de kroeg in. Daar dronken zij gulzig een lekker koud biertje.

Maar, toen sloeg het allemaal in. Peitre zat aan een tafeltje en hij voelde zich ineens niet zo goed. Hij zat met zijn hoofd leunend op zijn arm. “Gast, ik voel me niet zo lekker,” zei hij. Weske en Apu hadden eigenlijk alweer zin in een sushi, en sleepten Peitre mee naar buiten. Even wakker worden van de kou. En twee sushi’s nuttigen natuurlijk. Toen zei Peitre dat ie zich echt niet lekker voelde, en hij was ook moe, zei hij. Hij wilde persé naar huis. Zijn eigen huis. Weske probeerde hem nog over te halen mee naar zijn huis te gaan, en daar lekker op een bed te ploffen, maar Peitre zag het echt niet meer zitten. Dat vond Weske best wel kut, zijn japan-mattie ging hem nu verlaten.

Toen ging Weske samen met Apu en Jaco Mono terug de kroeg in. Daar kwamen ze Mip tegen, die gulzig een pul leegdronk. Weske ging even een praatje met hem maken, en Mip stelde voor om naar de Atlas te gaan en daar even wat sushi te draaien en te nuttigen. De tent was nog n uurtje open, dus ze moesten wel snel zijn. Dat vond iedereen best, alleen was Jaco Mono nog minderjarig, dus die zou dan niet mee naar binnen kunnen. Maar ze gingen het toch proberen. Zo liepen de mannen de Atlas binnen en kochten wat groente. Maar de kerel achter de toonbank vertrouwde het niet, en vroeg ieders identificatiebewijs. Toen moest Jaco Mono de tent verlaten. Hij zei dat ie wel even buiten zou wachten. Ondertussen gingen wij even wat sushi draaien. Na een poos probeerden de kerels van de Atlas ons naar buiten te werken; ze deden heel subtiel de tv uit en dimden de lichten, zonder ook maar wat te zeggen. Maarja wij moesten nog even snel onze sushi maken. Vooral Mip was nog lang bezig. Die draaide een sushi als dat ik nooit nog eerder had gezien, hij was compleet zonder kreukels. Wel vet. Toen gingen we maar naar buiten. Even twee sushi’s nuttigen. Toen kreeg Weske ineens superdikke honger. Hij had trek in een broodje Döner Kebab. Apu en Jaco Mono hadden niet zo’n honger en gingen weer naar de kroeg terug. Weske en Mip gingen even eten. Lekker veel saus enzo. Lekker. Toen werd Weske een beetje moe en ging maar naar huis. Hij was t zat. Bovendien moest ie de volgende dag ook z’n kranten lopen, dus hij moest er ook weer vroeg uit. Dat deed ie dan maar. Zo, lekker op de fiets naar huis. Lekker maffen. Met een opgemaakt leeg bed op de grond. Helaas.

—————————————————————————————

De volgende dag werd Weske gek genoeg ruim op tijd wakker. En helder. Het krantenlopen ging prima. Daarna kroop ie weer zn bed in. Toen hij zijn bed weer uitging bedacht hij zich dat hij nog naar Culemborg moest om een sinterklaascadeautje te kopen, want hij had die avond een sinterklaasavond. Met kleine kutkoters. Dus ging Weske maar gelijk zijn cd-/dvd-bon spenderen.

Toen ging Weske maar even een oliebol kopen en daarna wat sushi nuttigen in de Atlas. Toen ging hij naar huis om een surprise te maken, en hij maakte een duivels uitziende muis. Best spacend. Toen ging hij naar de sinterklaasavond. Hij spacete best hard, maar wist zich heel fatsoenlijk te gedragen. Toen dat afgelopen was zou Weske die avond bij Ronald blijven pitten. Maar hij had niet zoveel groente meer over, dus hij moest weer even langs de Atlas. Dat ging ie dan ook maar even doen. Daar kwam hij Besastiaan tegen, die even een voorgedraaide sushi ging halen. Weske zei dat ie wat zou gaan nuttigen bij Ronald thuis. Besastiaan vroeg of ie meekon. Het was al veel later dan geplanned, want de sinterklaasviering was vrij lang uitgelopen. Weske belde Ronald dat ie eraan kwam, en vroeg of Besastiaan ook even mee mocht nuttigen. Dat wilde Ronald niet, dus Besastiaan kwam even aan de telefoon. Toen vertelde Ronald dat ie zich eigenlijk niet zo lekker voelde. Toen gaf Besastiaan mij weer aan de telefoon en Ronald zei dat ik anders maar met Besastiaan moest gaan chillen die avond. Mja goed, alleen kon Weske daar niet blijven pitten. Kut… Hij ging zn ma even bellen en zeggen dat ie toch naar huis kwam. Half vier, werd de afspraak.

Toen gingen Besastiaan en Weske de sushi, die Weske even snel had gedraaid in de Atlas, maar even nuttigen. Ze vertrokken snel naar de Tollesteegh. Weske had niet zoveel geld meer en wilde eigenlijk rustig aan doen, maar Besastiaan stond erop. Nja, dat moest dan maar. Het resulteerde in een hoop bier naar binnen werken. Toen was Weske best stronken en hij voelde zich niet goed. Hij liep vijf keer heen en weer van zijn tafeltje naar de plee. Inderdaad ja, om te kotsen. Mensen die hem eruit zagen komen met ZO’N kop vroegen of ie een glaasje water wilde, maar hij had meer trek in een sushi. Toen zei Besastiaan dat het niet zo verstandig was om nog zo naar huis te fietsen en zei dat Weske toch maar beter bij hem kon blijven pitten. Dat vond ik wel goed. Toen ging de Tollesteegh dicht en Besas en Weske gingen naar De Kroeg. Daar zaten ze nog even tot zes uur. Weske had zijn moeder nog niet gebeld. Toen gingen ze naar Besas zn huis. Hij kon geen bed opmaken want dan zouden zn ouders wakker worden. Hij stelde voor om samen in zijn eenpersoonsbed te gaan pitten. Ah kanker, dacht Weske. Nou ja, scheit aan, hij was toch stronken. Slaaaaap.

—————————————————————

De volgende dag werd Weske met enorme pijn in zijn nek wakker. Hij had zeer zeker op een nare manier geslapen. Maar wel diep. Toen gingen ze wat eten en Besas had zin om te sparren. Na tien minuten had Weske er genoeg van en hij ging even naar Jaco Mono. Daar zou Badeend ook zijn. Hij was inmiddels verliefd op haar geworden. Maar ze was er niet geweest. Helaas. Toen werd Weske gebeld door zijn boze moeder. Hij moest naar huis. Mooi, hij was kapot. En blut. Hij kwam thuis, en dook gelijk zn bed in. Slapie.

Daanke misbruikt Vlaardingse Vrijheid

Het was op een vrijdag en Daanke verveelde zich de tering. Hij besloot Droogbier te bellen of er nog wat leuks te doen was in Schiedam. Droogbier vertelde hem dat er altijd wel wat te doen was en dat hij het leuk vond als Daanke langs zou komen. Daanke vond dit natuurlijk wel een geslaagd plan en pakte zijn tas in; wat wodka, wat cafeine, wat likeur en ook nog wat hollandse groenten voor de liefhebbers.

Daanke reed op zijn gammele fiets richting station Beesd. De afstand was ongeveer 4 kilometer, 4 teveel dus. Toen hij er eindelijk was, moest er een kaartje gekocht worden. Weekend-retour nogwel, alleen het was nog geen 7 uur geweest. Daanke had er schijt aan en kocht een kaartje, er word daar toch nooit gecontroleerd.

 Eenmaal in de trein beland, besloot Daanke Droogbier maar eens te smsen dat hij eraan kwam. Dit bleek echter anders te gaan dan Daanke verwachte. Hij kreeg een smsje met daarin: “Ow, leuk, maar waar ga je heen?” Daanke begreep er niks van, was hij nu al ver heen of werd hij genaaid?! Hij besloot Droogbier te bellen, maar kreeg Germaan aan de lijn. Germaan vertelde hem dat hij heel erg spacede of dat zn telefoon kapot was. Daanke keek eens goed naar de nummers in zijn telefoon. Ja, best verneukt. Hij besloot Fless te bellen, een goede vriendin van Daanke. Ze nam op en zei dat ze net wakker was. Daanke wist even niet wat hij daar van moest denken, maar vertelde Fless dat ze Droogbier moest vertellen dat hij er aan kwam.

 Toen Daanke eindelijk op Station Nieuwland was aangekomen, kwam Droogbier al aanrijden met zn brom-mobiel. Daanke begroette Droogbier en ze reden naar zijn huis. Daar waren veel bekenden te bekennen en er werd flink wat gedronken. Rond een uur of 9 besloten ze om naar Vlaardingen te gaan, voor bier! Aangezien iedereen al een verwachting had van hun toestand rond 12 uur, besloot iedereen maar met de fiets te gaan. Onderweg werd wat cafeine genuttigd en de restjes wodka opgedronken. Ze reden een beetje chaotisch en langzaam, totdat ze ineens een meisje zagen staan. Het was Fless, die toevallig ook naar Vlaardingen ging. Zonder al te veel woorden uit te brengen sprong ze achterop bij Daanke. Ze lulden wat, totdat ze aankwamen bij een cafe, genaamd “De Oude Stoep”.

“Doe mij maar 5 bier…” was het eerste dat die gozer achter de bar te horen kreeg van Daanke en het zou zeker niet het laatste zijn. Daanke betaalde en deelde het bier uit. Er waren veel bekenden, maar helaas was dit niet zo leuk als Daanke dacht. 100 keer hetzelfde verhaal vertellen zonder bullshit er doorheen is niet Daankes sterke punt. Er werd veel bier genuttigd, maar Daanke was moe, heel moe. Hij besloot rond 12 uur maar om Droogbier op te zoeken, maar hij kon hem nergens vinden. Fless vermaakte zich wel, want die zat elk uur met een andere jongen te zoenen. Ze was bezopen, heel erg bezopen. Ik vroeg haar of ze wist waar Droogbier was. Al smakkend wees ze naar een hoekje waar Droogbier stond met een meisje. Daanke besloot maar om een wodka te halen. Toen hij hij de barman duidelijk probeerde te maken dat hij wodka wilde keek hij Daanke verbaast aan. Kennelijk begreep hij niet dat Daanke de 3e fles met rode etiket wilde hebben waar “Vodka” op stond. Toen de man het eindelijk begreep schonk hij een groot glas vol en voegde daar een paar ijsklontjes aan toe. Het koste Daanke niks, want er was blijkbaar nooit iemand die daar wodka dronk. Daanke was hier wel blij mee en nam een grote slok.

Ineens kwam er een meisje naar Daanke toe om te vragen wat hij dronk. Ze wilde het ook proeven. Daanke vond alles wel best en liet haar er wat van drinken. Ze vond het nogal sterk, wat Daanke dan weer een kutopmerking vond, omdat wodka altijd zo is… Ze werd een beetje handtastelijk en Daanke vond het tijd om maar even naar buiten te gaan. Daar stond Fless voor zich uit te staren. Daanke ging naast haar staan. “Hej Fless!…” zei Daanke. Fless draaide zich om en lachte. Ze pakte de wodka van Daanke af en dronk het op. Ze zei dat Droogbier al 5 minuten met een meisje aan het zoenen was. Daanke keek naar Droogbier en zei tegen Fless: “Ja, dat is lang…” Fless had honger, dus we besloten wat te gaan eten. We rukte Droogbier los en sleurde hem mee. Hij vond het maar grappig. Daanke liep door de deuropening, Droogbier volgde Daanke en Fless liep tegen de deur aan. Daanke bestelde wat Turkse Pizza’s en nam die mee naar buiten, maar eenmaal buiten bleek Fless weg te zijn. Droogbier en Daanke besloten om Fless te zoeken, maar ze konden haar nergens vinden.

Na een half uur zoeken zagen ze eindelijk Fless, ze kwam een steegje uitlopen samen met gozer. Met verwilderd haar, een paar losse knoopjes en een brede glimlach liep ze op Daanke en Droogbier af. Zij wisten nu helemaal zeker dat Fless bezopen was. Ze besloten haar maar naar huis te brengen. Droogbier stapte op zijn fiets en Fless viel om met fiets en al. Daanke vond het een beter idee als ze maar bij Droogbier achterop ging zitten. De fiets zouden ze de dag erna wel ophalen. Fless had moeite met recht blijven zitten en begon over allemaal rare dingen te praten. Daanke en Droogbier besloten er maar niet op in te gaan. Na 5 minuten was het stil en ze stopten even met fietsen. “Fless?… Slaap je?” Vroeg Daanke en tikte op dr rug. Ze schrok wakker en zei: “Je moet niet zo zeuren, je bent mn moeder niet! hahaha!” Daanke vroeg aan Fless waar haar telefoon was, zodat hij haar ouders kon smsen. Ze zocht overal maar ze kon haar telefoon niet vinden. Daanke liep naar Fless toe en haalde haar telefoon uit haar broekzak. “Als je maar niet zegt dat ik een beetje op heb!” zei Fless. Daanke moest lachen en smste de vader van Fless, die onder Pa Mobiel stond. Daanke vermelde even dat ze bij Droogbier en Daanke sliep. Haar vader vond alles best en wij reden naar het huis van Droogbier.

Het was al vroeg in de ochtend toen we aankwamen. Fless zat op straat terwijl Droogbier de deur open deed. Daanke tilde Fless op en hielp haar naar binnen. Ze mompelde vanalles, maar niks was te verstaan. Ze moest naar boven, want daar was de kamer van Droogbier. Daanke hielp Fless naar boven, maar Fless besloot halverwegede trap te gaan slapen. Daanke tilde dus samen met Droogbier een slapende Fless naar boven. Toen ze boven waren, maakte Droogbier een bed voor Fless klaar en Daanke probeerde zo subtiel mogelijk Fless in het bed te krijgen. Dit lukte echter niet zoals geplanned. Fless plofte in bed en Droogbier lachte zich dood. Daanke moest er ook wel om lachen en vroeg aan Droogbier of ze zo wel goed lag. Droogbier vond het wel goed, want hij wilde slapen. Daanke deed nog even de jas en het vest van Fless uit en gooide een deken over haar heen.

Toen Daanke wakker werd zag hij Droogbier al wakker liggen. Droogbier deed het raam open en keek naar Fless. Ze lag nog precies hetzelfde als ze haar hadden neergelegd. Daanke lachte er even om en liep naar Fless toe. “Fless? Fless?… Leef je nog?” Even was het stil. Daarna mompelde Fless wat. Daanke ging zuchtend wat water halen voor Fless. Fless dronk het op en zeurde over hoofdpijn en ze zei dat ze het warm had. Ze wilde gaan douchen, maar Daanke zei dat dat misschien niet zon goed idee was. Fless zei dat ze dat zelf wel kon beslissen en liep onder begeleiding naar de badkamer. Daanke deed de deur achter Fless dicht en liep lachend naar Droogbier toe wat te eten. Ineens klonk er een knal en Daanke liep weer naar de badkamer. Fless zat op de grond en zei dat ze was gestruikeld over een tegel… Daanke begon zich nu wel een beetje te ergeren aan Fless en stopte haar weer in dr bed met een glas water. Hij zei dat ze er pas uit mocht komen als ze geen hoofdpijn meer had. Daanke en Droogbier hebben haar voor het avondeten niet gehoord…

Door Daanke

Weske en Badeend op Amersfoorts Avontuur.

Weske had een geniaal idee: hij wilde op avontuur naar een stad waar hij nog nooit eerder was geweest. Daar zou hij sushi gaan roken en bier drinken, en een beetje wazig worden in die stad. Alleen kon hij dat natuurlijk niet alleen gaan doen. En niemand had echt tijd.

In de vakantie sprak hij over SMn een meisje. Ze heette Badeend. Hij vroeg of ze wat te doen had. Dat was niet het geval. Toen vroeg Weske of ze met hem mee wilde gaan. Dat vond ze goed. Ze gingen samen een bestemming voor hun avontuur bedenken. Dat duurde niet al te lang. Na een paar bestemmingen afgewezen te hebben, besloten ze om naar Amersfoort te gaan, wetend dat ze daar in de kroeg konden belanden.

De dag erna was het zover. Ze spraken af op het station in Culemborg. Naar genoeg kwamen ze de moeder en twee zusjes van Weske tegen. Dat vond Weske niet zo leuk. Toen die mensen eenmaal weg waren, gingen ze eerst heen en weer naar de Thee-shop om wat nieuwe groenten te halen. Daarna werd de eerste sushi genuttigd op het station. Het was pas twaalf uur. Ze hadden nog twaalf uur, en ze waren nu al heen. Best gaar. Weske vond het toen maar tijd om te gaan. Ze hadden nog een flink avontuur voor de boeg.

Ze gingen zitten in het stuk bij de deur. Het werd drukker dan verwacht. Ze zaten allebij aan de andere kant, om elkaar goed te kunnen bekijken. Dat was van korte duur want er stapten een crackvarken, een rattekop, een neusaap, een wiplip en een kaakmakaak in, die hun zicht blokkeerden. Weske bedacht deze namen omdat ze er allemaal zo overdreven gaar uitzagen. Bovendien spacete hij hem flink. Ik denk Badeend ook.

Het duurde niet lang voor ze in Anusfoort aankwamen, na één keer te zijn overgestapt in Utrecht Centraal.

Daar werd nog meer sushi genuttigd. Het smaakte goed. Toen gingen ze zoeken naar de Amersfoortse Bloodhill. Dat lukte niet. Bovendien werden ze aangesproken door een hele lelijke vrouw. Ze lulde wat over cd’s en dergelijke. Het boeide niet zo. Toch is het haar gelukt Weske voor een 2-jarig abonnement op de ECI aan te smeren. Weske was gesteend, dus hij vond alles wel best. Dat aansmeren en lullen duurde wel een uur. Toen kreeg Weske honger en ze doken een supermarkt in.

Toen ze eenmaal gegeten hadden en nog wat sushi genuttigd hadden, vonden ze het tijd om terug naar het station in Amersfoort te lopen. Alleen verdwaalden ze een beetje. Daar begon Weske best wel over te kankeren. Toch lukte het ze uiteindelijk om het station te vinden, en ze gingen terug naar Utrecht.

Toen ze in Utrecht aankwamen bedacht Badeend zich dat ze eigenlijk nog lang niet naar huis hoefden. Ze besloten samen om maar wat sushi te nuttigen aan de Singel. Daar was het erg rustig, maar ook een beetje koud. Aangezien de Bloodhill(waar over verteld wordt in Ultrajectum Utrecht) er vlakbij was, besloten ze daar maar even een biertje te drinken.

De tijd vloog, het was al bijna half elf. Na een hoop gespreksstof te hebben bepraat besloten ze weer terug te gaan naar het centraal station. Onderweg werd nog wat sushi genuttigd. Daar kwamen ze gek genoeg Tokkie tegen, die in een windhokje wat sushi zat te nuttigen, met zn vriendin en Roy erbij. Een vriendelijke begroeting was wat volgde. Toen stapten ze de trein in.

In Culemborg weer aangekomen werd alleen nog een sigaretje gerookt, nog een laatste biertje gedronken, en toen ging Badeend weer naar huis. Weske pakte daarna ook maar even de fiets en ging naar huis. Lekker slapie slapie doen….

Daanke en Weske en het Blowende Broederschap

De avond bij Weske begon goed. Daanke en Weske draaiden wat sushi voor de rest van de gasten kwamen. Weske likte net de sushi van de groenten die Daanke had meegenomen, toen de gasten al aanbelden. Ze waren snel voorzien van een biertje en al snel verplaatste het gezelschap zich naar buiten. Aart en Ronald waren al snel weg, ook Apu voelde hem al snel zitten.

Toen later Besastiaan en Stitch eraan kwamen, was de gang compleet. Ze gingen in grote getalen sushi opsteken en het rook heel lekker in de tuin van Weske. Toen wilde Weske een speech houden om te zeggen dat hij het heel erg op prijs stelde dat iedereen was gekomen. Toen gingen ze nog meer sushi nuttigen. Het gezelschap verhuisde weer naar binnen. Daar werd nog meer sushi gemaakt terwijl de anderen tv gingen kijken. Weske verbaasde zich erover dat iedereeen plots met wat te eten zat. Dat stond hem niet echt aan, want niemand had wat gevraagd. Maarja, hij was niet echt meer in staat op er wat aan te veranderen.

Zo denderde het gezelschap door. Tot plots Ronald op het idee kwam om een rondje te gaan lopen. Dat beviel iedereen wel. De massa bewoog zich door het donkere Zoelmond. Het was best een avontuur.

Later ging iedereen naar huis. Daanke, Ronald, Aaart en Petrovski bleven wel slapen. Maar Petrovski en Daanke moesten helaas al vroeg weg.

Toen gingen Weske en Ronald en aart er pas uit. Die gingen heel veel muziek maken, en coole shit filmen. Dat klonk erg vet. Toen gingnen Ronald en Aart alweer naar huis, en Weske ging de zooi opruimen. Dat was niet leuk.

Door Weske

Weske op Appelse Appelpop

Hier het verhaal van hoever ik het me nog kan herinneren. Weske haalde Aart op van het station in Culemborg, nadat hij naar de verjaardag van zijn broer was geweest. Vanaf daar gingen ze naar de supermarkt. Daar sloegen zij 18 halveliter blikken Amstel Bier in. Daarna gingen ze naar het huis van Weske om de groente uit te pakken en sushi te maken. Dat werden er vier.

Toen gingen ze op pad. Ze dronken drie halve liters de man op de fiets. Dat maakte wat los in hen, waardoor ze verschrikkelijk luidruchtig werden en hard liedjes gingen zingen. Ze waren ook nogal wat melig. Zo kwamen zij al vrij aangeschoten aan.

Het terrein was een stuk groter dan het jaar ervoor, meende Weske. Alleen wat vrij kut was, was dat de terreinmuur een stuk verder was geplaatst. En er was een poort waar bewaking controleerde op drank, dat niet het terrein op genomen mocht worden. Aart en Weske hadden hun hele rugzak vol met bier, dus die kwamen daar nooit door. Maar Weske bedacht een plan. Hij keek waar de muur eindigde; bij de waal. Maar niet helemaal bij het water, maar bij de stel struiken aan de waterkant. Weske liep gewoon nonchalant naar beneden de waalkade af, en liep de struiken in. Daar liep hij niet zomaar om de muur heen maar hij liep een stuk verder. Aart was een beetje scheef, dus had helemaal niet gezien waar Weske gebleven was. Dus belde hij hem. Weske nam op en zei dat ie gewoon door de struiken heen moest. Dat deed Aart. Zo kwamen onze vrienden het terrein op.

Van de muziek hebben de mannen niet veel meegekregen. Eerst nuttigden ze een sushi. Dat smaakte goed. Daarna waren ze weg. Weske had ook stiekem afgesproken met Wendy. Dat wist Aart niet. Toen was Weske ineens weg. Toen werd Aaart nuchter. Toen kwam Weske terug. Toen zag hij Roel, en Andre(die ook aan het smoken was).

When all of a sudden, there shined the shiny Daanke, in the middle of the road. And he said: ‘ Give me the best joint in the world, or I’ll eat your souls’. So me and my brother Aart, we looked at eachother, and we said: OKAY! So I grabbed the first thing I found in my bag, just so happened to be: the best joint in the world, it was the best joint in the world!

En toen, toen kwam Apu. Apu had groente. Toen kwam Besastiaan Sensei, die ging pissen achter Weske. Dat wist Weske niet. Of het kon hem niets schelen. Hoe dan ook, hij ging erin rollen. Het kon hem allemaal neits schelen. Toen was alle sushi ineens op.

Toen gingen Aart en Weske naar huis. Althans, als ze niet zo moe waren geweest. Eerst zwaaide Weske met een mes overZe kwamen langs een weiland. Daar gingen ze zitten. Toen gingen ze liggen. Toen vielen ze in slaap. Toen werden ze wakker. Toen gingen ze naar huis. Ze hadden nog sushi over.

————————————

Volgende dag:

De laatste sushi werd genuttigd. Dat was lekker. Toen waren ze stoned. Toen namen ze dit filmpje op. Dat was leuk.

Weske in Ultrajectum Utrecht

Dit is een verhaal van een twee dagen durend avontuur.
————————————————————————————
Dag 1

Het was een warme eindzomerdag. Een zaterdag. Weske moest deze dag eerst bij de muziekhandel werken. Hij had daarna afgesproken om naar Aart te gaan. Ze zouden met een derde vriend, Kapper, naar Utrecht gaan om in de Bloodhill te zitten. Weske had in de loop der weken ervoor geleerd om goed sushi te draaien.

Na wat miscommunicaties kwamen zowel Kapper als Weske goed aan bij Aart. Ze gingen gelijk op weg naar de kroeg. Ze waren met twee fietsen dus er moest iemand achterop. Weske was niet zo sterk dus na een klein poosje wisselden Aart en Weske van fiets. Toen kwamen onze vrienden eindelijk aan bij de Bloodhill. Na wat biertjes werd unaniem besloten dat het toch tijd werd voor een extra demensie in het niveau van genot. Kapper was achttien dus die ging wel even wat groente halen voor de avond. Daarna draaide Weske een sushi en die werd genuttigd in het halletje van de Bloodhill.

Toen kwam er ineens een bloedmooie meid aangelopen. Kapper deed bijdehand en zei:”Je legimatie alsjeblieft.” De meid was op zoek naar bekenden. Weske reikte zijn hand en zei:”Hallo, ik ben Weske. Dit is Aaart en dit hier heet kapper. Nu zijn wij bekenden, kom je met ons hangen?” Dat kon niet. Haar vrienden waren op de Singel. Ze heette Wendy. Ze was aan de XTC. Ze werkte tegenover de Bloodhill. Weske zag haar wel zitten. Hij tikte haar naam in in zijn mobiel, en liet het staan op het menuutje waar je het telefoonnummer intikt, en gaf het aan haar. Subtiel. Ze voerde haar nummer simpelweg in en haar emailadres. Score. Toen vertrok ze.
De tijd vloog. Het werd tijd om terug te gaan naar Aart’s huis.

Weske fietste alleen op de fiets, en Kapper zat bij Aart achterop. Weske reed achter hen. Toen veranderde Kapper in een prinses en Aaart veranderde in Donkey Kong. Kapper werd ontvoerd. Aart fietste snel. En hij slingerde. Weske had slechts 5 levens over. TOen stopten Aart en Kapper. Ze wisselden om. Toen werd Aart de prinses. Weske moest zijn hand pakken, maar het lukte niet(het moraal van dit verhaal? Ze hebben tien minuten gedaan over een stuk waar je met redelijke snelheid 30minuten over doet).

Toen kwamen ze aan bij het huis van Aart. Een koude pizza en twee boterhammen pindakaas ging er wel in. Toen gingen ze slapen.

————————————————————————————

Dag 2

Kapper moest er al vroeg uit dus die was al weg toen Aart en Weske uit bed kwamen. Hij bleek volledig geruisloos te zijn vertrokken, zelfs de hond zei dat hij er niets van had gemerkt. Na ontbijt bedacht Aaart zich iets geniaals. Hij stelde voor weer naar Utrecht te gaan. Weske vond het prima, dan zouden ze naar de Albert Heijn tegenover de Bloodhill gaan. Om Wendy weer te spreken.

Ze was er. Ze moest werken tot vijf uur dus dan zouden ze afspreken. Ze voelde zich nog wat kut van de dag ervoor. Wij ook. Daarom kochtten Weske en Aart maar wat bier. En gingen aan de Singel zitten. Daar werd nog sushi gedraaid van de resterende groenten. Maar toen het gerookt zou worden bleek het onderweg verloren te zijn. Toen moesten ze naar Aart’s zus om nieuwe groenten te krijgen. Dat lukte, maar zo kwamen ze te laat voor hun afspraak met Wendy. Dat vond Aart niet erg maar Weske wel. Een compromis werd gesloten. Ze haalden haar op op het afgesproken punt en gingen weer naar de Bloodhill. Toen wilde Wendy persé naar haar vrienden dus die moesten Weske en Aart ook zien. Helaas. Daarna werd het tijd naar huis te gaan, Weske moest om 9 uur thuis zijn. Ze kwamen aan bij het huis van Aart, wiens moeder vrij pissig was. Het was 23.22 toen Weske vertrok uit Houten. Dat was het.