Weske en mensen in Chaotisch Culemborg

Hier, in een soort vervelende na-kater, beschrijft Weske in eigen persoon zijn volledig verklootte weekend vol drugs en bier.

Vrijdag was eerst de wekelijkse repetitie van Wacko Manic. De leadgitarist, Jaco Mono, zou blijven eten. Vervolgens zouden ze naar Culemborg gaan, waar om 22.00uur Peitre aan zou komen op het station. Daarmee zou Weske even naar de Thee-shop gaan en wat sushi nuttigen, misschien nog een biertje in de Tollesteeghe en daarna zou het duo naar Weske’s huis gaan om wat bier te drinken, wat te chillen en vervolgens lekker op een matras neer te ploffen. Dat was het plan althans.

 Goed. De repetitie van Wacko Manic verliep eigenlijk wel aardig, zoals elke week. Zelfs de pa van Jaco Mono kwam even kijken met zijn vriendin, dus gaf het kwartet even een gigje. Het ging niet helemaal foutloos, maar dat deerde niet. Weske had eerder de dag al wat groenten gehaald, ook voor Jaco Mono. Dus, toen de repetitie afgelopen was en Erik en Lennard naar huis gingen, werd de eerste sushi snel genuttigd door Weske en Jaco Mono. Op de markt van Zoelmond City, in een bushokje. Daar kwamen ze een vriendin tegen van Weske tegen. Na even met haar te hebben gepraat kwamen ze erachter dat ze een vriendin van haar ging halen. Toen vertrok ze. Later kwamen ze haar broer tegen, Perry, die op weg was naar zijn bandrepetitie. Hij was al een beetje laat. Weske had hem twee weken eerder nog gezien op Houten Deathfest. Hij hoefde geen sushi. Weske kreeg ineens zin om muziek te gaan maken, en vroeg of hij mee naar Weske’s huis kwam. Dat vond ie wel goed. Ondanks dat ie nu al best behoorlijk te laat kwam voor zijn band. Dat kon hem blijkbaar niet veel schelen.

Eenmaal teruggerend(ja, Jaco Mono en Weske renden), lieten Jaco Mono en Weske wat opgenomen materiaal horen aan Perry. Dat vond ie best wel vet. Toen kreeg Weske ineens een supervet idee en hij klom achter zijn drumstel. Hij bedacht een spacende drumriff en nam het snel op, voor hij het vergat. Dat klonk best vet. Toen waren de frietjes klaar, en Perry vertrok. Toen gingen Jaco Mono en Weske lekker eten. Ze hadden honger.

Na het volvreten werd het tijd om naar Culemborg te gaan. Oh kut, ze moesten alle zooi nog opruimen! Wonder boven wonder is het de mannen gelukt het hele huis in orde te maken binnen 5 minuten, het logeerbed voor Peitre klaarleggen incluis. Toen gingen ze op pad. Jaco Mono had zijn gitaar ook op zijn rug.

Ze waren halverwege Zoelmond City toen ze ineens muziek uit een schuur hoorde komen. Weske wist toevallig dat dat het huis was waar Perry zijn bandrepetitie had. Ze zochten de deur van de schuur en stormden binnen. Daar stond Perry met zijn bandleden te spelen: een drummertje en een gitarist. Jaco Mono en Weske vonden het wel vet klinken en Weske vroeg of ze elkaars groupie konden worden. Een soort groupie-uitwisseling. Wij zouden fan van hen worden als dat andersom ook zo gebeurde. Dat vonden ze wel goed. Toen bekende Weske dat hij een drummer was, en men stelde voor dat hij even achter het drumstel ging zitten. Dus ging hij even een nummertje meejammen. Daarna gingen Jaco Mono en Weske weer weg.(achteraf heb ik van het drummertje gehoord dat ik allerlei vette shit heb zitten spelen en dat ik minstens een half uur achter dat drumstel heb gezeten. We hebben hun halve repetoir doorgespeeld zonder dat ik het doorhad XDXD)

Toen kwamen Jaco Mono en Weske aan op het station in Culemborg. De reis van Peitre was moeiteloos verlopen. Maar goed ook. Op naar de shop. Daar had Weske ook afgesproken met Apu. Die ging ook even groenten halen. En hij draaide even snel een sushi. Die werd buiten snel genuttigd. Samen met nog 2 anderen. Even rekenen, 3/4 sushi de man. Toen ging het viertal de kroeg in. Daar dronken zij gulzig een lekker koud biertje.

Maar, toen sloeg het allemaal in. Peitre zat aan een tafeltje en hij voelde zich ineens niet zo goed. Hij zat met zijn hoofd leunend op zijn arm. “Gast, ik voel me niet zo lekker,” zei hij. Weske en Apu hadden eigenlijk alweer zin in een sushi, en sleepten Peitre mee naar buiten. Even wakker worden van de kou. En twee sushi’s nuttigen natuurlijk. Toen zei Peitre dat ie zich echt niet lekker voelde, en hij was ook moe, zei hij. Hij wilde persé naar huis. Zijn eigen huis. Weske probeerde hem nog over te halen mee naar zijn huis te gaan, en daar lekker op een bed te ploffen, maar Peitre zag het echt niet meer zitten. Dat vond Weske best wel kut, zijn japan-mattie ging hem nu verlaten.

Toen ging Weske samen met Apu en Jaco Mono terug de kroeg in. Daar kwamen ze Mip tegen, die gulzig een pul leegdronk. Weske ging even een praatje met hem maken, en Mip stelde voor om naar de Atlas te gaan en daar even wat sushi te draaien en te nuttigen. De tent was nog n uurtje open, dus ze moesten wel snel zijn. Dat vond iedereen best, alleen was Jaco Mono nog minderjarig, dus die zou dan niet mee naar binnen kunnen. Maar ze gingen het toch proberen. Zo liepen de mannen de Atlas binnen en kochten wat groente. Maar de kerel achter de toonbank vertrouwde het niet, en vroeg ieders identificatiebewijs. Toen moest Jaco Mono de tent verlaten. Hij zei dat ie wel even buiten zou wachten. Ondertussen gingen wij even wat sushi draaien. Na een poos probeerden de kerels van de Atlas ons naar buiten te werken; ze deden heel subtiel de tv uit en dimden de lichten, zonder ook maar wat te zeggen. Maarja wij moesten nog even snel onze sushi maken. Vooral Mip was nog lang bezig. Die draaide een sushi als dat ik nooit nog eerder had gezien, hij was compleet zonder kreukels. Wel vet. Toen gingen we maar naar buiten. Even twee sushi’s nuttigen. Toen kreeg Weske ineens superdikke honger. Hij had trek in een broodje Döner Kebab. Apu en Jaco Mono hadden niet zo’n honger en gingen weer naar de kroeg terug. Weske en Mip gingen even eten. Lekker veel saus enzo. Lekker. Toen werd Weske een beetje moe en ging maar naar huis. Hij was t zat. Bovendien moest ie de volgende dag ook z’n kranten lopen, dus hij moest er ook weer vroeg uit. Dat deed ie dan maar. Zo, lekker op de fiets naar huis. Lekker maffen. Met een opgemaakt leeg bed op de grond. Helaas.

—————————————————————————————

De volgende dag werd Weske gek genoeg ruim op tijd wakker. En helder. Het krantenlopen ging prima. Daarna kroop ie weer zn bed in. Toen hij zijn bed weer uitging bedacht hij zich dat hij nog naar Culemborg moest om een sinterklaascadeautje te kopen, want hij had die avond een sinterklaasavond. Met kleine kutkoters. Dus ging Weske maar gelijk zijn cd-/dvd-bon spenderen.

Toen ging Weske maar even een oliebol kopen en daarna wat sushi nuttigen in de Atlas. Toen ging hij naar huis om een surprise te maken, en hij maakte een duivels uitziende muis. Best spacend. Toen ging hij naar de sinterklaasavond. Hij spacete best hard, maar wist zich heel fatsoenlijk te gedragen. Toen dat afgelopen was zou Weske die avond bij Ronald blijven pitten. Maar hij had niet zoveel groente meer over, dus hij moest weer even langs de Atlas. Dat ging ie dan ook maar even doen. Daar kwam hij Besastiaan tegen, die even een voorgedraaide sushi ging halen. Weske zei dat ie wat zou gaan nuttigen bij Ronald thuis. Besastiaan vroeg of ie meekon. Het was al veel later dan geplanned, want de sinterklaasviering was vrij lang uitgelopen. Weske belde Ronald dat ie eraan kwam, en vroeg of Besastiaan ook even mee mocht nuttigen. Dat wilde Ronald niet, dus Besastiaan kwam even aan de telefoon. Toen vertelde Ronald dat ie zich eigenlijk niet zo lekker voelde. Toen gaf Besastiaan mij weer aan de telefoon en Ronald zei dat ik anders maar met Besastiaan moest gaan chillen die avond. Mja goed, alleen kon Weske daar niet blijven pitten. Kut… Hij ging zn ma even bellen en zeggen dat ie toch naar huis kwam. Half vier, werd de afspraak.

Toen gingen Besastiaan en Weske de sushi, die Weske even snel had gedraaid in de Atlas, maar even nuttigen. Ze vertrokken snel naar de Tollesteegh. Weske had niet zoveel geld meer en wilde eigenlijk rustig aan doen, maar Besastiaan stond erop. Nja, dat moest dan maar. Het resulteerde in een hoop bier naar binnen werken. Toen was Weske best stronken en hij voelde zich niet goed. Hij liep vijf keer heen en weer van zijn tafeltje naar de plee. Inderdaad ja, om te kotsen. Mensen die hem eruit zagen komen met ZO’N kop vroegen of ie een glaasje water wilde, maar hij had meer trek in een sushi. Toen zei Besastiaan dat het niet zo verstandig was om nog zo naar huis te fietsen en zei dat Weske toch maar beter bij hem kon blijven pitten. Dat vond ik wel goed. Toen ging de Tollesteegh dicht en Besas en Weske gingen naar De Kroeg. Daar zaten ze nog even tot zes uur. Weske had zijn moeder nog niet gebeld. Toen gingen ze naar Besas zn huis. Hij kon geen bed opmaken want dan zouden zn ouders wakker worden. Hij stelde voor om samen in zijn eenpersoonsbed te gaan pitten. Ah kanker, dacht Weske. Nou ja, scheit aan, hij was toch stronken. Slaaaaap.

—————————————————————

De volgende dag werd Weske met enorme pijn in zijn nek wakker. Hij had zeer zeker op een nare manier geslapen. Maar wel diep. Toen gingen ze wat eten en Besas had zin om te sparren. Na tien minuten had Weske er genoeg van en hij ging even naar Jaco Mono. Daar zou Badeend ook zijn. Hij was inmiddels verliefd op haar geworden. Maar ze was er niet geweest. Helaas. Toen werd Weske gebeld door zijn boze moeder. Hij moest naar huis. Mooi, hij was kapot. En blut. Hij kwam thuis, en dook gelijk zn bed in. Slapie.

Daanke misbruikt Vlaardingse Vrijheid

Het was op een vrijdag en Daanke verveelde zich de tering. Hij besloot Droogbier te bellen of er nog wat leuks te doen was in Schiedam. Droogbier vertelde hem dat er altijd wel wat te doen was en dat hij het leuk vond als Daanke langs zou komen. Daanke vond dit natuurlijk wel een geslaagd plan en pakte zijn tas in; wat wodka, wat cafeine, wat likeur en ook nog wat hollandse groenten voor de liefhebbers.

Daanke reed op zijn gammele fiets richting station Beesd. De afstand was ongeveer 4 kilometer, 4 teveel dus. Toen hij er eindelijk was, moest er een kaartje gekocht worden. Weekend-retour nogwel, alleen het was nog geen 7 uur geweest. Daanke had er schijt aan en kocht een kaartje, er word daar toch nooit gecontroleerd.

 Eenmaal in de trein beland, besloot Daanke Droogbier maar eens te smsen dat hij eraan kwam. Dit bleek echter anders te gaan dan Daanke verwachte. Hij kreeg een smsje met daarin: “Ow, leuk, maar waar ga je heen?” Daanke begreep er niks van, was hij nu al ver heen of werd hij genaaid?! Hij besloot Droogbier te bellen, maar kreeg Germaan aan de lijn. Germaan vertelde hem dat hij heel erg spacede of dat zn telefoon kapot was. Daanke keek eens goed naar de nummers in zijn telefoon. Ja, best verneukt. Hij besloot Fless te bellen, een goede vriendin van Daanke. Ze nam op en zei dat ze net wakker was. Daanke wist even niet wat hij daar van moest denken, maar vertelde Fless dat ze Droogbier moest vertellen dat hij er aan kwam.

 Toen Daanke eindelijk op Station Nieuwland was aangekomen, kwam Droogbier al aanrijden met zn brom-mobiel. Daanke begroette Droogbier en ze reden naar zijn huis. Daar waren veel bekenden te bekennen en er werd flink wat gedronken. Rond een uur of 9 besloten ze om naar Vlaardingen te gaan, voor bier! Aangezien iedereen al een verwachting had van hun toestand rond 12 uur, besloot iedereen maar met de fiets te gaan. Onderweg werd wat cafeine genuttigd en de restjes wodka opgedronken. Ze reden een beetje chaotisch en langzaam, totdat ze ineens een meisje zagen staan. Het was Fless, die toevallig ook naar Vlaardingen ging. Zonder al te veel woorden uit te brengen sprong ze achterop bij Daanke. Ze lulden wat, totdat ze aankwamen bij een cafe, genaamd “De Oude Stoep”.

“Doe mij maar 5 bier…” was het eerste dat die gozer achter de bar te horen kreeg van Daanke en het zou zeker niet het laatste zijn. Daanke betaalde en deelde het bier uit. Er waren veel bekenden, maar helaas was dit niet zo leuk als Daanke dacht. 100 keer hetzelfde verhaal vertellen zonder bullshit er doorheen is niet Daankes sterke punt. Er werd veel bier genuttigd, maar Daanke was moe, heel moe. Hij besloot rond 12 uur maar om Droogbier op te zoeken, maar hij kon hem nergens vinden. Fless vermaakte zich wel, want die zat elk uur met een andere jongen te zoenen. Ze was bezopen, heel erg bezopen. Ik vroeg haar of ze wist waar Droogbier was. Al smakkend wees ze naar een hoekje waar Droogbier stond met een meisje. Daanke besloot maar om een wodka te halen. Toen hij hij de barman duidelijk probeerde te maken dat hij wodka wilde keek hij Daanke verbaast aan. Kennelijk begreep hij niet dat Daanke de 3e fles met rode etiket wilde hebben waar “Vodka” op stond. Toen de man het eindelijk begreep schonk hij een groot glas vol en voegde daar een paar ijsklontjes aan toe. Het koste Daanke niks, want er was blijkbaar nooit iemand die daar wodka dronk. Daanke was hier wel blij mee en nam een grote slok.

Ineens kwam er een meisje naar Daanke toe om te vragen wat hij dronk. Ze wilde het ook proeven. Daanke vond alles wel best en liet haar er wat van drinken. Ze vond het nogal sterk, wat Daanke dan weer een kutopmerking vond, omdat wodka altijd zo is… Ze werd een beetje handtastelijk en Daanke vond het tijd om maar even naar buiten te gaan. Daar stond Fless voor zich uit te staren. Daanke ging naast haar staan. “Hej Fless!…” zei Daanke. Fless draaide zich om en lachte. Ze pakte de wodka van Daanke af en dronk het op. Ze zei dat Droogbier al 5 minuten met een meisje aan het zoenen was. Daanke keek naar Droogbier en zei tegen Fless: “Ja, dat is lang…” Fless had honger, dus we besloten wat te gaan eten. We rukte Droogbier los en sleurde hem mee. Hij vond het maar grappig. Daanke liep door de deuropening, Droogbier volgde Daanke en Fless liep tegen de deur aan. Daanke bestelde wat Turkse Pizza’s en nam die mee naar buiten, maar eenmaal buiten bleek Fless weg te zijn. Droogbier en Daanke besloten om Fless te zoeken, maar ze konden haar nergens vinden.

Na een half uur zoeken zagen ze eindelijk Fless, ze kwam een steegje uitlopen samen met gozer. Met verwilderd haar, een paar losse knoopjes en een brede glimlach liep ze op Daanke en Droogbier af. Zij wisten nu helemaal zeker dat Fless bezopen was. Ze besloten haar maar naar huis te brengen. Droogbier stapte op zijn fiets en Fless viel om met fiets en al. Daanke vond het een beter idee als ze maar bij Droogbier achterop ging zitten. De fiets zouden ze de dag erna wel ophalen. Fless had moeite met recht blijven zitten en begon over allemaal rare dingen te praten. Daanke en Droogbier besloten er maar niet op in te gaan. Na 5 minuten was het stil en ze stopten even met fietsen. “Fless?… Slaap je?” Vroeg Daanke en tikte op dr rug. Ze schrok wakker en zei: “Je moet niet zo zeuren, je bent mn moeder niet! hahaha!” Daanke vroeg aan Fless waar haar telefoon was, zodat hij haar ouders kon smsen. Ze zocht overal maar ze kon haar telefoon niet vinden. Daanke liep naar Fless toe en haalde haar telefoon uit haar broekzak. “Als je maar niet zegt dat ik een beetje op heb!” zei Fless. Daanke moest lachen en smste de vader van Fless, die onder Pa Mobiel stond. Daanke vermelde even dat ze bij Droogbier en Daanke sliep. Haar vader vond alles best en wij reden naar het huis van Droogbier.

Het was al vroeg in de ochtend toen we aankwamen. Fless zat op straat terwijl Droogbier de deur open deed. Daanke tilde Fless op en hielp haar naar binnen. Ze mompelde vanalles, maar niks was te verstaan. Ze moest naar boven, want daar was de kamer van Droogbier. Daanke hielp Fless naar boven, maar Fless besloot halverwegede trap te gaan slapen. Daanke tilde dus samen met Droogbier een slapende Fless naar boven. Toen ze boven waren, maakte Droogbier een bed voor Fless klaar en Daanke probeerde zo subtiel mogelijk Fless in het bed te krijgen. Dit lukte echter niet zoals geplanned. Fless plofte in bed en Droogbier lachte zich dood. Daanke moest er ook wel om lachen en vroeg aan Droogbier of ze zo wel goed lag. Droogbier vond het wel goed, want hij wilde slapen. Daanke deed nog even de jas en het vest van Fless uit en gooide een deken over haar heen.

Toen Daanke wakker werd zag hij Droogbier al wakker liggen. Droogbier deed het raam open en keek naar Fless. Ze lag nog precies hetzelfde als ze haar hadden neergelegd. Daanke lachte er even om en liep naar Fless toe. “Fless? Fless?… Leef je nog?” Even was het stil. Daarna mompelde Fless wat. Daanke ging zuchtend wat water halen voor Fless. Fless dronk het op en zeurde over hoofdpijn en ze zei dat ze het warm had. Ze wilde gaan douchen, maar Daanke zei dat dat misschien niet zon goed idee was. Fless zei dat ze dat zelf wel kon beslissen en liep onder begeleiding naar de badkamer. Daanke deed de deur achter Fless dicht en liep lachend naar Droogbier toe wat te eten. Ineens klonk er een knal en Daanke liep weer naar de badkamer. Fless zat op de grond en zei dat ze was gestruikeld over een tegel… Daanke begon zich nu wel een beetje te ergeren aan Fless en stopte haar weer in dr bed met een glas water. Hij zei dat ze er pas uit mocht komen als ze geen hoofdpijn meer had. Daanke en Droogbier hebben haar voor het avondeten niet gehoord…

Door Daanke

Weske en Badeend op Amersfoorts Avontuur.

Weske had een geniaal idee: hij wilde op avontuur naar een stad waar hij nog nooit eerder was geweest. Daar zou hij sushi gaan roken en bier drinken, en een beetje wazig worden in die stad. Alleen kon hij dat natuurlijk niet alleen gaan doen. En niemand had echt tijd.

In de vakantie sprak hij over SMn een meisje. Ze heette Badeend. Hij vroeg of ze wat te doen had. Dat was niet het geval. Toen vroeg Weske of ze met hem mee wilde gaan. Dat vond ze goed. Ze gingen samen een bestemming voor hun avontuur bedenken. Dat duurde niet al te lang. Na een paar bestemmingen afgewezen te hebben, besloten ze om naar Amersfoort te gaan, wetend dat ze daar in de kroeg konden belanden.

De dag erna was het zover. Ze spraken af op het station in Culemborg. Naar genoeg kwamen ze de moeder en twee zusjes van Weske tegen. Dat vond Weske niet zo leuk. Toen die mensen eenmaal weg waren, gingen ze eerst heen en weer naar de Thee-shop om wat nieuwe groenten te halen. Daarna werd de eerste sushi genuttigd op het station. Het was pas twaalf uur. Ze hadden nog twaalf uur, en ze waren nu al heen. Best gaar. Weske vond het toen maar tijd om te gaan. Ze hadden nog een flink avontuur voor de boeg.

Ze gingen zitten in het stuk bij de deur. Het werd drukker dan verwacht. Ze zaten allebij aan de andere kant, om elkaar goed te kunnen bekijken. Dat was van korte duur want er stapten een crackvarken, een rattekop, een neusaap, een wiplip en een kaakmakaak in, die hun zicht blokkeerden. Weske bedacht deze namen omdat ze er allemaal zo overdreven gaar uitzagen. Bovendien spacete hij hem flink. Ik denk Badeend ook.

Het duurde niet lang voor ze in Anusfoort aankwamen, na één keer te zijn overgestapt in Utrecht Centraal.

Daar werd nog meer sushi genuttigd. Het smaakte goed. Toen gingen ze zoeken naar de Amersfoortse Bloodhill. Dat lukte niet. Bovendien werden ze aangesproken door een hele lelijke vrouw. Ze lulde wat over cd’s en dergelijke. Het boeide niet zo. Toch is het haar gelukt Weske voor een 2-jarig abonnement op de ECI aan te smeren. Weske was gesteend, dus hij vond alles wel best. Dat aansmeren en lullen duurde wel een uur. Toen kreeg Weske honger en ze doken een supermarkt in.

Toen ze eenmaal gegeten hadden en nog wat sushi genuttigd hadden, vonden ze het tijd om terug naar het station in Amersfoort te lopen. Alleen verdwaalden ze een beetje. Daar begon Weske best wel over te kankeren. Toch lukte het ze uiteindelijk om het station te vinden, en ze gingen terug naar Utrecht.

Toen ze in Utrecht aankwamen bedacht Badeend zich dat ze eigenlijk nog lang niet naar huis hoefden. Ze besloten samen om maar wat sushi te nuttigen aan de Singel. Daar was het erg rustig, maar ook een beetje koud. Aangezien de Bloodhill(waar over verteld wordt in Ultrajectum Utrecht) er vlakbij was, besloten ze daar maar even een biertje te drinken.

De tijd vloog, het was al bijna half elf. Na een hoop gespreksstof te hebben bepraat besloten ze weer terug te gaan naar het centraal station. Onderweg werd nog wat sushi genuttigd. Daar kwamen ze gek genoeg Tokkie tegen, die in een windhokje wat sushi zat te nuttigen, met zn vriendin en Roy erbij. Een vriendelijke begroeting was wat volgde. Toen stapten ze de trein in.

In Culemborg weer aangekomen werd alleen nog een sigaretje gerookt, nog een laatste biertje gedronken, en toen ging Badeend weer naar huis. Weske pakte daarna ook maar even de fiets en ging naar huis. Lekker slapie slapie doen….

Daanke en Weske en het Blowende Broederschap

De avond bij Weske begon goed. Daanke en Weske draaiden wat sushi voor de rest van de gasten kwamen. Weske likte net de sushi van de groenten die Daanke had meegenomen, toen de gasten al aanbelden. Ze waren snel voorzien van een biertje en al snel verplaatste het gezelschap zich naar buiten. Aart en Ronald waren al snel weg, ook Apu voelde hem al snel zitten.

Toen later Besastiaan en Stitch eraan kwamen, was de gang compleet. Ze gingen in grote getalen sushi opsteken en het rook heel lekker in de tuin van Weske. Toen wilde Weske een speech houden om te zeggen dat hij het heel erg op prijs stelde dat iedereen was gekomen. Toen gingen ze nog meer sushi nuttigen. Het gezelschap verhuisde weer naar binnen. Daar werd nog meer sushi gemaakt terwijl de anderen tv gingen kijken. Weske verbaasde zich erover dat iedereeen plots met wat te eten zat. Dat stond hem niet echt aan, want niemand had wat gevraagd. Maarja, hij was niet echt meer in staat op er wat aan te veranderen.

Zo denderde het gezelschap door. Tot plots Ronald op het idee kwam om een rondje te gaan lopen. Dat beviel iedereen wel. De massa bewoog zich door het donkere Zoelmond. Het was best een avontuur.

Later ging iedereen naar huis. Daanke, Ronald, Aaart en Petrovski bleven wel slapen. Maar Petrovski en Daanke moesten helaas al vroeg weg.

Toen gingen Weske en Ronald en aart er pas uit. Die gingen heel veel muziek maken, en coole shit filmen. Dat klonk erg vet. Toen gingnen Ronald en Aart alweer naar huis, en Weske ging de zooi opruimen. Dat was niet leuk.

Door Weske

Weske op Appelse Appelpop

Hier het verhaal van hoever ik het me nog kan herinneren. Weske haalde Aart op van het station in Culemborg, nadat hij naar de verjaardag van zijn broer was geweest. Vanaf daar gingen ze naar de supermarkt. Daar sloegen zij 18 halveliter blikken Amstel Bier in. Daarna gingen ze naar het huis van Weske om de groente uit te pakken en sushi te maken. Dat werden er vier.

Toen gingen ze op pad. Ze dronken drie halve liters de man op de fiets. Dat maakte wat los in hen, waardoor ze verschrikkelijk luidruchtig werden en hard liedjes gingen zingen. Ze waren ook nogal wat melig. Zo kwamen zij al vrij aangeschoten aan.

Het terrein was een stuk groter dan het jaar ervoor, meende Weske. Alleen wat vrij kut was, was dat de terreinmuur een stuk verder was geplaatst. En er was een poort waar bewaking controleerde op drank, dat niet het terrein op genomen mocht worden. Aart en Weske hadden hun hele rugzak vol met bier, dus die kwamen daar nooit door. Maar Weske bedacht een plan. Hij keek waar de muur eindigde; bij de waal. Maar niet helemaal bij het water, maar bij de stel struiken aan de waterkant. Weske liep gewoon nonchalant naar beneden de waalkade af, en liep de struiken in. Daar liep hij niet zomaar om de muur heen maar hij liep een stuk verder. Aart was een beetje scheef, dus had helemaal niet gezien waar Weske gebleven was. Dus belde hij hem. Weske nam op en zei dat ie gewoon door de struiken heen moest. Dat deed Aart. Zo kwamen onze vrienden het terrein op.

Van de muziek hebben de mannen niet veel meegekregen. Eerst nuttigden ze een sushi. Dat smaakte goed. Daarna waren ze weg. Weske had ook stiekem afgesproken met Wendy. Dat wist Aart niet. Toen was Weske ineens weg. Toen werd Aaart nuchter. Toen kwam Weske terug. Toen zag hij Roel, en Andre(die ook aan het smoken was).

When all of a sudden, there shined the shiny Daanke, in the middle of the road. And he said: ‘ Give me the best joint in the world, or I’ll eat your souls’. So me and my brother Aart, we looked at eachother, and we said: OKAY! So I grabbed the first thing I found in my bag, just so happened to be: the best joint in the world, it was the best joint in the world!

En toen, toen kwam Apu. Apu had groente. Toen kwam Besastiaan Sensei, die ging pissen achter Weske. Dat wist Weske niet. Of het kon hem niets schelen. Hoe dan ook, hij ging erin rollen. Het kon hem allemaal neits schelen. Toen was alle sushi ineens op.

Toen gingen Aart en Weske naar huis. Althans, als ze niet zo moe waren geweest. Eerst zwaaide Weske met een mes overZe kwamen langs een weiland. Daar gingen ze zitten. Toen gingen ze liggen. Toen vielen ze in slaap. Toen werden ze wakker. Toen gingen ze naar huis. Ze hadden nog sushi over.

————————————

Volgende dag:

De laatste sushi werd genuttigd. Dat was lekker. Toen waren ze stoned. Toen namen ze dit filmpje op. Dat was leuk.

Weske in Ultrajectum Utrecht

Dit is een verhaal van een twee dagen durend avontuur.
————————————————————————————
Dag 1

Het was een warme eindzomerdag. Een zaterdag. Weske moest deze dag eerst bij de muziekhandel werken. Hij had daarna afgesproken om naar Aart te gaan. Ze zouden met een derde vriend, Kapper, naar Utrecht gaan om in de Bloodhill te zitten. Weske had in de loop der weken ervoor geleerd om goed sushi te draaien.

Na wat miscommunicaties kwamen zowel Kapper als Weske goed aan bij Aart. Ze gingen gelijk op weg naar de kroeg. Ze waren met twee fietsen dus er moest iemand achterop. Weske was niet zo sterk dus na een klein poosje wisselden Aart en Weske van fiets. Toen kwamen onze vrienden eindelijk aan bij de Bloodhill. Na wat biertjes werd unaniem besloten dat het toch tijd werd voor een extra demensie in het niveau van genot. Kapper was achttien dus die ging wel even wat groente halen voor de avond. Daarna draaide Weske een sushi en die werd genuttigd in het halletje van de Bloodhill.

Toen kwam er ineens een bloedmooie meid aangelopen. Kapper deed bijdehand en zei:”Je legimatie alsjeblieft.” De meid was op zoek naar bekenden. Weske reikte zijn hand en zei:”Hallo, ik ben Weske. Dit is Aaart en dit hier heet kapper. Nu zijn wij bekenden, kom je met ons hangen?” Dat kon niet. Haar vrienden waren op de Singel. Ze heette Wendy. Ze was aan de XTC. Ze werkte tegenover de Bloodhill. Weske zag haar wel zitten. Hij tikte haar naam in in zijn mobiel, en liet het staan op het menuutje waar je het telefoonnummer intikt, en gaf het aan haar. Subtiel. Ze voerde haar nummer simpelweg in en haar emailadres. Score. Toen vertrok ze.
De tijd vloog. Het werd tijd om terug te gaan naar Aart’s huis.

Weske fietste alleen op de fiets, en Kapper zat bij Aart achterop. Weske reed achter hen. Toen veranderde Kapper in een prinses en Aaart veranderde in Donkey Kong. Kapper werd ontvoerd. Aart fietste snel. En hij slingerde. Weske had slechts 5 levens over. TOen stopten Aart en Kapper. Ze wisselden om. Toen werd Aart de prinses. Weske moest zijn hand pakken, maar het lukte niet(het moraal van dit verhaal? Ze hebben tien minuten gedaan over een stuk waar je met redelijke snelheid 30minuten over doet).

Toen kwamen ze aan bij het huis van Aart. Een koude pizza en twee boterhammen pindakaas ging er wel in. Toen gingen ze slapen.

————————————————————————————

Dag 2

Kapper moest er al vroeg uit dus die was al weg toen Aart en Weske uit bed kwamen. Hij bleek volledig geruisloos te zijn vertrokken, zelfs de hond zei dat hij er niets van had gemerkt. Na ontbijt bedacht Aaart zich iets geniaals. Hij stelde voor weer naar Utrecht te gaan. Weske vond het prima, dan zouden ze naar de Albert Heijn tegenover de Bloodhill gaan. Om Wendy weer te spreken.

Ze was er. Ze moest werken tot vijf uur dus dan zouden ze afspreken. Ze voelde zich nog wat kut van de dag ervoor. Wij ook. Daarom kochtten Weske en Aart maar wat bier. En gingen aan de Singel zitten. Daar werd nog sushi gedraaid van de resterende groenten. Maar toen het gerookt zou worden bleek het onderweg verloren te zijn. Toen moesten ze naar Aart’s zus om nieuwe groenten te krijgen. Dat lukte, maar zo kwamen ze te laat voor hun afspraak met Wendy. Dat vond Aart niet erg maar Weske wel. Een compromis werd gesloten. Ze haalden haar op op het afgesproken punt en gingen weer naar de Bloodhill. Toen wilde Wendy persé naar haar vrienden dus die moesten Weske en Aart ook zien. Helaas. Daarna werd het tijd naar huis te gaan, Weske moest om 9 uur thuis zijn. Ze kwamen aan bij het huis van Aart, wiens moeder vrij pissig was. Het was 23.22 toen Weske vertrok uit Houten. Dat was het.

Daanke en Weske, De Neukende Nachtrit deel 2

Het was een rustige zondagavond, de negentiende van augustus, 2007. Daanke en Weske gingen dit keer voorbereid de weg op. Warm aangekleed, helm vast, zonnebril op, en knallen met dat ding. De bestemming was nog onbekend. Een volle portemonnee en een pinpas van een volle rekening gingen mee, voor het geval ze dit keer weer zonder benzine zouden raken. Ze vertrokken rond 20.30

Na een klein half uurtje te hebben gereden kwamen ze langs een bord dat erop duidde dat ze in de buurt waren van het gehucht genaamd Eck en Wiel. Dit deed ze eraan herinneren dat zij een klasgenoot hadden die in datzelfde gehucht woonde. De jongen heette Arjen Holmes. Aangezien ze geen flauw idee hadden waar Arjen woonde vonden ze dat ze het maar rond moesten gaan vragen. De plaatselijke kroeg wilden ze vermijden omdat er allemaal gure types zaten, leek het van buitenaf. Dus belden ze gewoon maar willekeurig aan.

Bij het eerste huis waar Weske aanbelde deed een wat oudere man open, waarvan de vrouw de trap af kwam lopen. Weske vroeg of zij misschien een gezin in het dorp kenden die van de achternaam Holmes heette. Die kenden ze niet, maar de vrouw was bereid de naam even op te zoeken in het telefoonboek. De naam stond er volgens haar niet in. Ze zeiden dat Daanke en Weske even moesten rondvragen in het dorpscafé. Juist de plek die ze in de eerste plaats wilden vermijden. Dorpskroegen zitten namelijk altijd vol met mensen die er elke dag zitten en als er iemand van buitenaf binnen komt lopen, wordt diegene altijd raar aangekeken. Onze vrienden vormen daar geen uitzondering op. Weske ging even een biertje en een cola halen, en vroeg aan de wat oudere mensen aan de bar of zij bij enig toeval een gezin in Eck en Wiel kenden met de achternaam Holmes. Zelfs de barman, die blijkbaar al zijn hele leven in Eck en Wiel woonde, zei de naam niets.”Misschien dat ze in de nieuwbouw wonen, want daar ben ik niet zo bekend”, zei de barman. Daanke en Weske vonden dat het tijd werd om maar weer op pad te gaan.

De zogenaamde nieuwbouw in Eck en Wiel stelde niet zoveel voor. Het waren welgeteld drie straten met huizen die hooguit 5 jaar jong waren. De rest zag er al veel ouder uit. Bij één van de woningen brandde nog veel licht, en de mensen zaten tv te kijken, dus Weske stapte al af om weer aan te bellen. Daanke waarschuwde hem nog nét op tijd dat het misschien beter was om even op het raam te kloppen dan gelijk aan te bellen. Toen Weske eenmaal werd binnengelaten was hij opgelucht dat hij inderdaad niet had aangebeld, want de woonkamer was bezaaid met kinderspeelgoed, dus anders had hij niet zulke aardige mensen gehad. Deze mensen kenden de familie Holmes wél en zeiden dat ze iets buiten het werkelijke dorp woonden. Met een redelijk uitgebreide routebeschrijving lukte het onze vrienden om zonder ook maar een verkeerde weg in te slaan aan te komen bij de de plek van bestemming. Alleen na aanbellen bleek dat Arjen niet bij zijn vader in Eck en Wiel was, maar bij zijn moeder in Maurik. De weg daarnaartoe was zodanig makkelijk te volgen dat ook dat stuk compleet probleemloos verliep.

Het huisnummer was makkelijk te vinden, maar toen Weske wilde aanbellen vreesde hij het ergste. Er was namelijk in het hele huis geen brandend licht te zien. Misschien waren alle gebeurtenissen ervoor wel helemaal voor niets geweest.
Toen Weske met klamme handen de bel indrukte, gebeurde gelukkig precies waar ze stiekem op gehoopt hadden. Arjen Holmes, in eigen persoon, deed de deur open. Hij was enorm verbaasd dat Daanke en Weske op zo’n tijdstip voor zijn deur waren verschenen. Ze hadden natuurlijk ook niet aangekondigd dat ze langs zouden komen, daarom was nu de verrassing een stuk groter. De verklaring voor het feit dat alle lichten uit waren kwam al snel; hij was alleen thuis en had de hele avond alleen op zijn kamer porno zitten kijken en zitten gamen. Daarom was alleen zijn kamer verlicht, maar die was aan de achterkant van het huis dus dat hadden onze vrienden nooit kunnen weten. Onder het genot van een Hertog Jan’tje liet hij zien welk spel hij al een poosje aan het spelen was, maar dit kon slechts Daanke echt wat schelen. Na een kwartiertje vond Weske het leuk geweest en stelde voor weer de weg op te gaan. Op naar een nieuwe onbekende bestemming.

Ze reden door tot ze bij een punt aankwamen wat ze al eerder waren tegengekomen. Het was inmiddels al flink donker, maar Weske herkende het punt nog van het moment dat het nog licht was. Ze reden over een flink stuk onverlichte provinciale weg. Dit was erg vervelend, want het wegdek van het fietspad was erg slecht en Daanke wilde niet het risico nemen een boete op te lopen vanwege het feit dat ze zouden rijden over de normale weg. Toen een richtingsbord aangaf dat het nog 15 kilometer was richting Tiel gingen ze die kant maar op.

Toen ze langs het industrieterrein van Tiel reden begon het enigzins te regenen. Hier zaten onze vrienden helemaal niet op te wachten en ze overwogen om rechtstreeks terug naar huis te gaan. Maar echte mannen geven niet op, vond Weske, en ze reden toch maar door. Ze hadden beide werkelijk geen idee waar ze zich bevonden, maar toen ze meer in het centrum van Tiel waren kwam het Weske bekend voor. Zo konden ze een normale weg vinden die leidde in de richting van Zoelmond, maar wel met een enorme omweg.

Toen ze vlak bij de snelweg waren hadden ze inmiddels enorme honger gekregen, en Weske zei dat hij wist dat er in de buurt een MacDonalds was. Het was al enige minuten na sluitingstijd maar ze konden nog nét bij de MacDrive terecht. Daar haalden ze een MacChicken en een BigMac. Deze viel zó goed, dat de twee weer helemaal volle moed zaten.

Toen sprongen ze op de brommer en gingen zo snel als ze konden op weg naar Zoelmond. Maar ze reden verkeerd. Zodanig dat ze ongeveer drie kwartier deden over het stuk tussen de MacDonalds en het huis van Weske. Ze reden door dorpen waarvan ze de naam nog nooit eerder hadden gehoord. Maar uiteindelijk lukte het ze veilig en wel aan te komen bij Weske’s huis, op het precieze tijdstip van 1.00. Zo stapten ze van de brommer af, snelden naar boven en kropen ook dit keer snel onder de wol. De rit had weer zijn stempel nagelaten. Ook deze nacht zouden ze nooit meer vergeten.

Daanke en Weske, De Neukende Nachtrit deel 1

Het was op een warme zomerdag in het jaar 2006. Daanke en Weske gingen met Daanke’s stalen ros op bezoek bij hun goede vriend Aart uit Houten om gezellig een biertje te gaan drinken. Het stalen ros vertoonde enige mankementen op het gebied van snelheid maar op de heenweg vormde dit geen probleem. Ze hadden immers de tijd. Na het pondje in Beusichem te hebben genomen en door de velden te zijn gereden kwamen ze eindelijk aan bij Aart. Ze werden vriendelijk ontvangen en het was een gezellige avond.

Rond 23.30 vonden Daanke en Weske het tijd worden weer op te stappen. Wat ze zich helaas niet beseften toen zij terug reden naar het pondje van Beusichem, was het feit dat deze al enkele uren gesloten was. Zo konden ze de Lek niet over en kwamen ze ook niet meer thuis, als het even tegen zat. Weske kwam op het plan te kijken of het pondje bij Wijk bij Duurstede nog voer. Dat was helaas niet het geval; ze stonden op een enigzins verlaten kade. De enige oude mannetjes die nog langs het water zaten wisten dat er in Rhenen een brug over de Lek was, en zeiden dat ze daar maar beter heen konden gaan. Zo stapten Daanke en Weske weer op Daanke’s stalen ros en reden de nacht door.

Na minstens een half uur in volledige duisternis te hebben gereden kwamen onze vrienden terecht in het dorpje Amerongen, waar zij even een tussenstop maakten bij de enige nog open kroeg. Hier nuttigden zij een koffie, een cola en een portie bitterballen voor de totale prijs van tien euro. Hier hadden ze van tevoren niet echt op gerekend dus er was geen volle portemonee meegegaan. Toen beseften ze zich, dat als ze zonder benzine zouden komen, ze een zeer groot probleem zouden hebben omdat ze daar dan geen geld meer voor hadden. En dat was al bijna het geval.

Toch, na nog een uur te hebben gereden, kwamen ze bijna bij Rhenen aan. Allebei onze vrienden verkleumden van de kou; ze waren namelijk niet erg op de nachtelijke temperatuur gekleed. Ze stopten nog even bij een bordje dat aangaf dat ze in de buurt van Veenendaal zaten(even voor de duidelijk: in Veenendaal woont een zeker individu die een bepaalde impact heeft gehad op onze vriendenkring) en moesten toen hard lachen. Toen ze eenmaal over de brug bij Rhenen de Lek over gingen slaakten ze een kreet van vreugde.

Vanaf dat punt was het niet zo’n spannende reis meer. Behalve dan dat ze een aantal keren de verkeerde dorpen binnen reden. Ze kwamen om 2.30 aan bij het huis van Weske, al rijdend op de allerlaatste druppel benzine. Snel kropen onze vrienden het bed in. Deze nachtrit was een rit om nooit meer te vergeten.