Daanke misbruikt Vlaardingse Vrijheid

Het was op een vrijdag en Daanke verveelde zich de tering. Hij besloot Droogbier te bellen of er nog wat leuks te doen was in Schiedam. Droogbier vertelde hem dat er altijd wel wat te doen was en dat hij het leuk vond als Daanke langs zou komen. Daanke vond dit natuurlijk wel een geslaagd plan en pakte zijn tas in; wat wodka, wat cafeine, wat likeur en ook nog wat hollandse groenten voor de liefhebbers.

Daanke reed op zijn gammele fiets richting station Beesd. De afstand was ongeveer 4 kilometer, 4 teveel dus. Toen hij er eindelijk was, moest er een kaartje gekocht worden. Weekend-retour nogwel, alleen het was nog geen 7 uur geweest. Daanke had er schijt aan en kocht een kaartje, er word daar toch nooit gecontroleerd.

 Eenmaal in de trein beland, besloot Daanke Droogbier maar eens te smsen dat hij eraan kwam. Dit bleek echter anders te gaan dan Daanke verwachte. Hij kreeg een smsje met daarin: “Ow, leuk, maar waar ga je heen?” Daanke begreep er niks van, was hij nu al ver heen of werd hij genaaid?! Hij besloot Droogbier te bellen, maar kreeg Germaan aan de lijn. Germaan vertelde hem dat hij heel erg spacede of dat zn telefoon kapot was. Daanke keek eens goed naar de nummers in zijn telefoon. Ja, best verneukt. Hij besloot Fless te bellen, een goede vriendin van Daanke. Ze nam op en zei dat ze net wakker was. Daanke wist even niet wat hij daar van moest denken, maar vertelde Fless dat ze Droogbier moest vertellen dat hij er aan kwam.

 Toen Daanke eindelijk op Station Nieuwland was aangekomen, kwam Droogbier al aanrijden met zn brom-mobiel. Daanke begroette Droogbier en ze reden naar zijn huis. Daar waren veel bekenden te bekennen en er werd flink wat gedronken. Rond een uur of 9 besloten ze om naar Vlaardingen te gaan, voor bier! Aangezien iedereen al een verwachting had van hun toestand rond 12 uur, besloot iedereen maar met de fiets te gaan. Onderweg werd wat cafeine genuttigd en de restjes wodka opgedronken. Ze reden een beetje chaotisch en langzaam, totdat ze ineens een meisje zagen staan. Het was Fless, die toevallig ook naar Vlaardingen ging. Zonder al te veel woorden uit te brengen sprong ze achterop bij Daanke. Ze lulden wat, totdat ze aankwamen bij een cafe, genaamd “De Oude Stoep”.

“Doe mij maar 5 bier…” was het eerste dat die gozer achter de bar te horen kreeg van Daanke en het zou zeker niet het laatste zijn. Daanke betaalde en deelde het bier uit. Er waren veel bekenden, maar helaas was dit niet zo leuk als Daanke dacht. 100 keer hetzelfde verhaal vertellen zonder bullshit er doorheen is niet Daankes sterke punt. Er werd veel bier genuttigd, maar Daanke was moe, heel moe. Hij besloot rond 12 uur maar om Droogbier op te zoeken, maar hij kon hem nergens vinden. Fless vermaakte zich wel, want die zat elk uur met een andere jongen te zoenen. Ze was bezopen, heel erg bezopen. Ik vroeg haar of ze wist waar Droogbier was. Al smakkend wees ze naar een hoekje waar Droogbier stond met een meisje. Daanke besloot maar om een wodka te halen. Toen hij hij de barman duidelijk probeerde te maken dat hij wodka wilde keek hij Daanke verbaast aan. Kennelijk begreep hij niet dat Daanke de 3e fles met rode etiket wilde hebben waar “Vodka” op stond. Toen de man het eindelijk begreep schonk hij een groot glas vol en voegde daar een paar ijsklontjes aan toe. Het koste Daanke niks, want er was blijkbaar nooit iemand die daar wodka dronk. Daanke was hier wel blij mee en nam een grote slok.

Ineens kwam er een meisje naar Daanke toe om te vragen wat hij dronk. Ze wilde het ook proeven. Daanke vond alles wel best en liet haar er wat van drinken. Ze vond het nogal sterk, wat Daanke dan weer een kutopmerking vond, omdat wodka altijd zo is… Ze werd een beetje handtastelijk en Daanke vond het tijd om maar even naar buiten te gaan. Daar stond Fless voor zich uit te staren. Daanke ging naast haar staan. “Hej Fless!…” zei Daanke. Fless draaide zich om en lachte. Ze pakte de wodka van Daanke af en dronk het op. Ze zei dat Droogbier al 5 minuten met een meisje aan het zoenen was. Daanke keek naar Droogbier en zei tegen Fless: “Ja, dat is lang…” Fless had honger, dus we besloten wat te gaan eten. We rukte Droogbier los en sleurde hem mee. Hij vond het maar grappig. Daanke liep door de deuropening, Droogbier volgde Daanke en Fless liep tegen de deur aan. Daanke bestelde wat Turkse Pizza’s en nam die mee naar buiten, maar eenmaal buiten bleek Fless weg te zijn. Droogbier en Daanke besloten om Fless te zoeken, maar ze konden haar nergens vinden.

Na een half uur zoeken zagen ze eindelijk Fless, ze kwam een steegje uitlopen samen met gozer. Met verwilderd haar, een paar losse knoopjes en een brede glimlach liep ze op Daanke en Droogbier af. Zij wisten nu helemaal zeker dat Fless bezopen was. Ze besloten haar maar naar huis te brengen. Droogbier stapte op zijn fiets en Fless viel om met fiets en al. Daanke vond het een beter idee als ze maar bij Droogbier achterop ging zitten. De fiets zouden ze de dag erna wel ophalen. Fless had moeite met recht blijven zitten en begon over allemaal rare dingen te praten. Daanke en Droogbier besloten er maar niet op in te gaan. Na 5 minuten was het stil en ze stopten even met fietsen. “Fless?… Slaap je?” Vroeg Daanke en tikte op dr rug. Ze schrok wakker en zei: “Je moet niet zo zeuren, je bent mn moeder niet! hahaha!” Daanke vroeg aan Fless waar haar telefoon was, zodat hij haar ouders kon smsen. Ze zocht overal maar ze kon haar telefoon niet vinden. Daanke liep naar Fless toe en haalde haar telefoon uit haar broekzak. “Als je maar niet zegt dat ik een beetje op heb!” zei Fless. Daanke moest lachen en smste de vader van Fless, die onder Pa Mobiel stond. Daanke vermelde even dat ze bij Droogbier en Daanke sliep. Haar vader vond alles best en wij reden naar het huis van Droogbier.

Het was al vroeg in de ochtend toen we aankwamen. Fless zat op straat terwijl Droogbier de deur open deed. Daanke tilde Fless op en hielp haar naar binnen. Ze mompelde vanalles, maar niks was te verstaan. Ze moest naar boven, want daar was de kamer van Droogbier. Daanke hielp Fless naar boven, maar Fless besloot halverwegede trap te gaan slapen. Daanke tilde dus samen met Droogbier een slapende Fless naar boven. Toen ze boven waren, maakte Droogbier een bed voor Fless klaar en Daanke probeerde zo subtiel mogelijk Fless in het bed te krijgen. Dit lukte echter niet zoals geplanned. Fless plofte in bed en Droogbier lachte zich dood. Daanke moest er ook wel om lachen en vroeg aan Droogbier of ze zo wel goed lag. Droogbier vond het wel goed, want hij wilde slapen. Daanke deed nog even de jas en het vest van Fless uit en gooide een deken over haar heen.

Toen Daanke wakker werd zag hij Droogbier al wakker liggen. Droogbier deed het raam open en keek naar Fless. Ze lag nog precies hetzelfde als ze haar hadden neergelegd. Daanke lachte er even om en liep naar Fless toe. “Fless? Fless?… Leef je nog?” Even was het stil. Daarna mompelde Fless wat. Daanke ging zuchtend wat water halen voor Fless. Fless dronk het op en zeurde over hoofdpijn en ze zei dat ze het warm had. Ze wilde gaan douchen, maar Daanke zei dat dat misschien niet zon goed idee was. Fless zei dat ze dat zelf wel kon beslissen en liep onder begeleiding naar de badkamer. Daanke deed de deur achter Fless dicht en liep lachend naar Droogbier toe wat te eten. Ineens klonk er een knal en Daanke liep weer naar de badkamer. Fless zat op de grond en zei dat ze was gestruikeld over een tegel… Daanke begon zich nu wel een beetje te ergeren aan Fless en stopte haar weer in dr bed met een glas water. Hij zei dat ze er pas uit mocht komen als ze geen hoofdpijn meer had. Daanke en Droogbier hebben haar voor het avondeten niet gehoord…

Door Daanke