Daanke en Jordaniani en de Vliegende Viltjes

Op een dag vroeg Daanke aan Jordaniani of hij een keer mee wilde naar Schiedam. Jordaniani dacht: w00t?! sCHiEdAm?! Liefke ^^, drank, meisjes…. Hij ging mee…

De dag was aangebroken, ze zouden naar Schiedam gaan. Jordaniani en Daanke haastte zich naar het station, maar eenmaal aangekomen bleek de automaat kapot te zijn… Graf! dacht Daanke… Jordaniani dacht ongeveer hetzelfde… Ah, boeiend, gewoon die trein in … De conductrice even duidelijk uitgelegd waarom ze geen kaartje hadden. Ze snapte het en wilde ons een kaartje tot Dordrecht aansmeren, maar Jordaniani en Daanke waren natuurlijk niet zo mongool om daar mee akkoord te gaan. Ze stelden voor om ergens even snel kaartjes te kopen. Dit vond ze goed en liep verder… Ze besloten dat Jordaniani fokking snel naar de automaat zou moeten rennen en kaartjes moest kopen, als hij dat niet zou redden zou Daanke ook de trein uit springen. Gelukkig was dit niet het geval en Jordaniani sprong de trein in en voordat er iemand op de wereld met zn ogen kon knipperen reed de trein al weer verder. We bekeken de kaartjes aandachtig. Ze waren echt, dat was zeker…

Jordaniani en Daanke besloten op een bankje te gaan zitten, dat was wel zo comfortabel… Naast hun zat een meisje, eerder een trol als je het mij vraagt. Ze keek niet, maar Daanke ergerde zich dood en moest bijna van dr kotsen… Net alsof dan… Toen vonden ze het wel noodzakelijk om elkaar te slaan met lege aquarius flesjes.  ^^

Toen ze op station Rotterdam Centraal aankwamen moesten ze zich haasten, naar perron 1, as usual… Overal liepen Aliens, Goblins, Orcs en mannetjes met koffers… Ze stapten snel de Sprinter in en weer waren ze op tijd Er kwam een Conductrice aanlopen, ze wilde onze kaartjes zien… Ze mompelde wat, maar niemand wist wat, niemand verstond haar… Nadat ze het 3 keer had herhaald, verstond Daanke; Kortingskaart? Daanke zei dat Jordaniani die had en ze liep verder…

Toen ze eenmaal de heerlijk vervuilde lucht van Schiedam inademde, voelde ze zich goed, heel goed… Ze liepen naar de oma van Daanke en Daanke legde wat uit over Schiedam en de mensen die er in te vinden zijn… Het was fijn om er weer te zijn, alles was nog hetzelfde, behalve dan alles dat nieuw was… Natuurlijk vonden ze het huis van de oma van Daanke, het duurde dan wel 30 minuten, maar ze waren er. De oma van Daanke vond het leuk dat ze er waren en lulde vanalles dat Jordaniani en Daanke nou niet echt boeiend vonden, ze wilden gewoon zuipen…

En dat gingen ze doen! Ze hijackten een fiets van opoe en reden er mee weg. Daanke liet Jordaniani even heel Schiedam zien… Eigenlijk maar een tiende maargoed, ze gingen naar het huis van Liefke. Niet dat ze goed wisten waar dat was, maar ze waren in ieder geval in de buurt… Aangezien het in die straat niet echt boeiend was besloten ze weer verder te rijden en wat wodka te drinken… 5 minuten nadat de eerste slok naar binnen was, was het al goed te merken dat de wonderwodka zijn werk weer goed deed. Ze gingen langs het huis van Adriaan, nog een mattie van Daanke. Hij was er niet, maar we hebben wel mooi zn belgeval gemold… ^^

Ze waren in Schiedam en gingen naar Droogbier toe, ondertussen belden ze even naar Adriaan die ver weg bleek te zijn. Voor Droogbiers huis vonden ze het toch slimmer om hem te bellen. Hij zat bij zn vriendin, aan de andere kant van Schiedam, waar ze vandaag kwamen… Ze reden terug en stonden te wachten voor het huis van zn vriendin… Hoewel, dat dachten ze… Droogbier belde en ze spraken af om naar de plek te gaan waar de trams stil stonden… Iedereen wist waar het om ging… Jordaniani vroeg nog of scooters 2 voorlichten hadden… Duh!

Daanke zag Droogbier aanrijden op zn scootoe, bla bla en Daanke stapte achterop en ze reden naar Brain, Psycho en Demoon… Ze waren er niet, maar toch wel… Daanke sloeg Brain, nadat Brain Daanke sloeg… Daanke schreeuwde vanalles en toen waren ze ineens bij het café… Fiets neergezet enzo en naar binnen… Binnen stond Jordaniani 90% van de tijd tegen de muur… Iedereen vroeg of er iemand wat in zn drinken had gedaan… de andere 10% dronk hij water, hij was helemaal weg… Daanke had wel lol en bestelde een wodka en 6 bier… Toen Daanke een waarschuwing kreeg omdat hij aan het gooien was met bierviltjes, besloten ze zo langzamerhand maar naar huis te gaan.

Ze pakten de helm van Droogbier die aan het slot van de fiets vast zat en legte de helm achter de scootoe van Droogbier… Ze fietsen rechtdoor en toen naar rechts. Het flesje met het restje wodka van Daanke viel op de grond en 5 seconden later riep Daanke tegen Jordaniani dat hij moest stoppen, omdat zn flesje was gevallen… Jordaniani stopte en Daanke keek achterom. Er reed een auto met volle vaart over het flesje van Daanke heen. Daanke was verdrietig en zei dat zn flesje dood was. Hij likte de laatste druppels van het flesje af en stapte weer achterop de fiets. 10 seconden later zagen ze bomen… Ze sprongen van de fiets en gingen pissen, midden in Vlaardingen… Jordaniani tegen een boom en Daanke er langs… Ze reden verder en verder en verder… Jordaniani ging naar links als Daanke zei dat hij naar rechts moest en andersom… Zo kwamen ze uiteindelijk ergens uit waar ze niet van wisten waar ze nou waren. Ze vroegen een man of ze wat mochten vragen. Dat mocht. Ze vroegen waar ze naar toe moesten als ze naar Schiedam wilden. Die kant was het antwoord en die kant gingen ze op…

De brug was teveel gevraagt en zo kwam het dat ze beide gingen lopen… Ze liepen en liepen en liepen en er lag veel modder, terwijl je ook over de weg kon lopen/fietsen. Toen ze eindelijk weer konden fietsen had Daanke water in zn schoen, maar stapte weer achterop bij Jordaniani. Ze fietsen achter wat Chappies aan maar vielen om… Daanke zat nog steeds zoals hij zag en Jordaniani ook… Na een bepaalde tijd kwamen ze erachter dag ze niet meer vooruit kwamen. Ze waren gevallen.

Hoe we verder thuis zijn gekomen weet niemand, de fiets stond in ieder geval weer in de schuur en ze sliepen toen ze het bed aanraakten…

Daanke werd wakker met schaafwonden, een blauwe knokkel, een open vinger en veel moddervlekken op zn broek, Jordaniani alleen met wat modder…

 Daanke

Daanke en Weske en de Rumoerige Rum

Het was een koude vrijdagnacht. Daanke en Weske hadden sinds lange tijd weer ns afgesproken. Weske was nog bij Ronald, dus daar spraken ze als eerst maar af. Daanke had een nieuwe fles rum nodig. Ze reden samen op de fiets naar de slijterij en kochten daar een goede fles rum. Daarna reden ze op Daanke’s Aprillia maar zo rechtstreeks mogelijk naar Weske’s huis in Zwoelmond.

Daar aangekomen vonden ze het maar tijd geworden om de fles rum open te maken en te nuttigen. Toen konden ze geen ijsklontjes vinden, maar na een poos zoeken en de hulp van Weske’s ma ingeschakeld te hebben lukte het toch. Daar zaten ze eventjes aan de eettafel. Weske vond het na een tijdje een goed plan om wat sushi te gaan nuttigen en stelde voor ‘een rondje te gaan lopen’.

Even warm aangekleed gingen ze maar op pad richting de kerk van Zwoelmond, de enige droge en beschutte plek in het hele klotedorp. Weske had wat sushi meegenomen, en Daanke de fles rum. En een glas, gek genoeg. Dat vond ie wel zo stijlvol. De sushi was voorgedraaid dus het smaakte niet zo lekker, ook de tip was een beetje te groot dus Weske baalde wel een beetje.

 Toen de sushi op was, en de fles rum grotendeels geleegd, liepen ze terug naar Weske’s huis. De grap was, ze tripten allebij van iets compleet anders. Daanke was namelijk gestopt met sushi, en zat nu enkel aan de drank. Weske overigens ook, alleen nuttigde hij ook sushi. Ze hadden beiden inmiddels verschrikkelijke honger gekregen, maar Weske had niet heel veel meer in huis. Bovendien liepen ze nog door het dorp. Weske stak maar een sigaretje op. Ze gingen maar een eindje wandelen. Ze kwamen langs het buutrhuis in Zwoelmond. Er brandde licht, dus ze keken even naar binnen. In de zaal zaten allemaal mensen die ze niet kenden. Omdat ze zo verdacht en vrij duidelijk naar binnen zaten te staren, draaiden enkele koppen hun kant uit. Er kwam iemand naar buiten. ‘Jullie mogen wel naar binnen komen hoor,” zei de persoon, die een vrouw bleek te zijn. “Nee hoor, we staan hier gewoon,” zei Daanke. “Komen jullie voor iemand?” “Nee, we dachten, het ziet er wel gezellig uit, we gaan even kijken”. “Oh, maar dit is een schietvereniging, we hebben hier een vergadering..” Daanke en Weske moesten even lachen. “Oh, sorry. Ehm… verkopen jullie kroketten?” vroeg Daanke. Dat was niet het geval. Toen vond Weske het tijd om weer te gaan. Hij had namelijk nog steeds verdoemde honger. Hij stelde voor eerst naar zijn huis te gaan. Dat was goed.

Toevallig wist hij wel een shoarmatentje in Beusichem, het naburige dorp. Daanke wilde met de brommer gaan, en Weske vond het een beetje riskant, maar geen slecht idee. Waarschijnlijk was de tent nog open, en ze hadden beide genoeg geld om iets lekkers te kunnen eten. Dus ze gingen op pad.

Daanke reed een beetje langzaam, maar dat was niet zo erg. Hij moest namelijk een beetje voorzichtig doen. Toen kwamen ze aan bij de shoarmatent. Gelukkig, hij was nog open. Eerst moesten ze even wat geld tellen, en bleek dat ze genoeg geld hadden voor een pizza Funghi. Daar hadden ze best trek in, dus dat bestelden ze maar. Ondertussen stak Weske nog even een sigaretje op. De pizza smaakte goed. Toen gingen ze maar naar huis.

 Thuis vroeg Weske zich af wat er was gebeurd. De paddestoelen die op de pizza zaten leken een beetje op paddo’s, dus ze gingen er een beetje van spacen. Of kwam het door de rum en de sushi? Wie zal het zeggen?