Het begon allemaal op een zondagmiddag. Weske was net blijven slapen bij zijn vriendin in Deesb, wat vlakbij het huis van Daanke was. Hij wilde niet bij zijn vriendin gaan eten maar ook niet thuis, dus ging hij maar bij Daanke langs. Ronald was er ook. Na een paar uurtjes Diablo II spelen bedachten ze dat ze wel weer eens trek hadden in sushi. Daanke niet, want hij moest de volgende dag nog naar school. Toch liep ie mee. Er volgde een lange tocht richting de speeltuin van Iemandsland. De weersomstandigheden waren bar, en het duurde vrij lang. Toen ze uiteindelijk uitkwamen in de speeltuin, werd gelijk de eerste sushi genuttigd. En de tweede. Toen werd het ineens vrij donker.
Toen Weske nog even een lucky opstak, kwam er geluid uit een dichtbij gelegen huis. Het was een vrouwenstem, nee, een meisjesstem. Meisjes! Daanke, Weske en Ronald gingen kijken wat er aan de hand was. Het waren een jongen en een meisje in een roze slaapkamer. Ze lagen in het bed van het meisje. Ze keken film ofzo. Misschien gingen ze wel de liefde bedrijven, het zou kunnen…. Daanke klom op een klimrek om wat te kunnen zien. Hij kon recht in de slaapkamer kijken! Hij fluisterde dat ze moesten komen. Stonie als een garnaal probeerden Ronald en Weske te klimmen. Het lukte eerst niet, maar uiteindelijk zaten ze alledrie bovenop het klimrek te staren naar de verlichte slaapkamer. Ze baalden dat ze geen verrekijker hadden.
Na een tijdje wisselen van plaats, en heen en weer lopen naar andere opstakels, die bedoelt om op te klimmen om de situatie nog ns beter te bekijken, keek Weske op zijn mobiel. Het maakte geluid! Weske nam op en het was zijn moeder. Het was inmiddels al best laat geworden, en hij moest naar huis. Maar fak dat weetje, het was gewoon fuckin grappig…! Hij moest blijven. Daan moest de volgende dag zelfs nog naar school, maar ook hij wilde blijven. Hij voorspelde dat hij langer dan anderhalf uur zou gaan wachten tot ze uiteindelijk de gordijnen zouden sluiten en er nog niks was gebeurd. Maar dat ie zeker wel zou blijven voor het geval dat.
Uiteindelijk werd het toch echt te laat, en al was het zondagnacht om 1 uur ’s nachts waren ze nog tv aan het kijken. Daar baalden we een beetje van. Maar goed, we vermaakten ons zeker wel. Weske kwam met het idee om in de boom te klimmen en dat deed hij. Hij klom op de schouders van Ronald en klom de boom in. Het zicht was perfect, maar na 5 minuten kwam er iemand via de tuindeur naar buiten. Iedereen schrok zich de pleuris en rende snel en sneaky weg. Lichtelijk geschrokken kwamen we op een goed idee:
Hoe stom het ook klinkt. Daanke, Weske en Ronald vonden het wel een leuk idee om dit vaker te doen. Vaker en beter. Niet zo amateuristisch als ze nu deden. Nee, de volgende keer gaan ze compleet in het zwart. Zonder veel spullen in hun broekzakken en in stealth outfit zouden ze gewapend met alleen een camera en wat Splinter Cell tools (Automatische geweren enzo) wat mensen gaan bekijken. Oh, wat zouden ze het leuk vinden om 3 uur lang met een wazige kop naar 2 mensen te kijken die simpelweg de hele avond en nacht naar de tv liggen te staren. Maar hè? Iemand moet het doen…
Door Daanke en Weske
